زمينه و هدف: طراحی پروتزهای پارسيل متحرک وظيفه دندانپزشک می‌باشد، با اين حال بسياری از دندانپزشکان به علت عدم تجربه کافی و يا کمبود وقت، اين وظيفه را به تکنيسين واگذار می‌کنند. جهت طراحی اين پروتزها، برای سهولت و تسريع در ارائه طرح درمان و نيز آموزش دانشجويان دندانپزشکی می‌توان از رايانه استفاده کرد. مطالعه حاضر به عنوان گام اول برای يافتن قوانين مورد توافق متخصصين پروتز صورت پذيرفت تا در مرحله بعدی مطالعه يک نرم‎افزار جهت ارائه طرح درمان پروتزهای پارسيل متحرک طراحی ‌شود.
روش بررسی: برای 41 نفر از اعضای هيئت علمی متخصص پروتزهای دندانی هفت دانشکده دندانپزشکی در سطح ايران، پرسشنامه‏ای مشتمل بر 121 قانون طراحی پروتز پارسيل ارسال شد. برای تجزيه و تحليل آماری اطلاعات به دست آمده از نسبت درصد استفاده شد.
يافته‏ها: از ميان 120 قانون مطرح شده، 92 قانون (2/76%) مورد توافق بيش از 60% دندانپزشکان بود که اين قوانين به تفکيک شامل، قوانين سدل 80%، قوانين رست 2/76%، قوانين کلاسپ 4/78%، قوانين اتصال دهنده اصلی فک بالا و پايين به ترتيب 6/63% و 9/80% بود.
نتيجه‌گيری: متخصصين پروتز عضو هيئت علمی در ايران در مورد 2/76% از قوانين مورد پرسش موافق بودند. کمترين توافق در قوانين مربوط به اتصال دهنده‎های اصلی فک بالا بود که می‌تواند مربوط به تفاوت کتب مرجع و ايده‌های طراحی متخصصين ‌باشد.