| چکیده فارسی مقاله |
مقدمه: موکورمايکوزيس رينوسربرال يک عفونت قارچی مهاجم و به سرعت پيشرونده است که بيشتر در افراد ديابتی يا دارای نقص ايمنی ديده می شود. تصور براين است که اين عفونت از بينی شروع شده و از طريق سينوس های اتموئيد پس از خوردگی لامينا پاپيراسه به اربيت گسترش می يابد، سپس عفونت از آپکس اربيت به سينوس کاورنو و مغز راه می يابد. بدين ترتيب انجام اسفنواتموئيدکتومی با يا بدون ماگزيلکتومی نقش اساسی را در دبريدمان جراحی اين بيماران ايفا می کند. هدف اين مقاله ارائه يک ديدگاه نو در ارتباط با شيوه گسترش موکور از بينی به اربيت و مغز می باشد. بعلاوه کاربرد بالينی اين ديدگاه ارائه می شود. مواد و روش ها: طی سال های 81-1377 نه بيمار مبتلا به موکورمايکوزيس رينوسربرال توسط مولف در بيمارستان امام خمينی (ره) تحت دبريدمان قرار گرفتند. 8 تن از اين بيماران که پاتولوژی مثبت داشتند در مطالعه واقع شدند. پرونده بيماران از جهت متغيرهايی مانند سن، جنس، فاکتور زمينه ای، علايم، محل درگيری، وسعت دبريدمان و دفعات آن و پيش آگهی مورد بررسی قرار گرفت. يافته ها: يافته های زير در تقريبا تمام بيماران ما وجود داشت: 1) علايم چشمی شامل کاهش بينايی، افتالموپلژی، پروپتوز و تورم پری اربيتال، 2) درگيری نسج نرم صورت شامل درد، بی حسی، تورم و فلج صورت، 3) درگيری بينی و سينوس ها، 4) درگيری فضای پتريگوپالاتن. سه تن از بيماران زنده ماندند، علت مرگ در 5 بيمار ديگر پنومونی بيمارستانی، هيپوکالمی و بروز آريتمی هنگام بيهوش کردن بيمار بود. موکورمايکوزيس در بيشتر اين بيماران به هنگام فوق تحت کنترل بود. نتيجه گيری و توصيه ها: فضای پتريگوپالاتن محل اصلی تجمع و تکثير موکورمايکوزيس رينوسربرال بوده و گسترش موکور به چشم و نسج نرم صورت از اين محل صورت می گيرد. موکور بعد از ورود به بينی اين فضا را درگير کرده و سپس در ادامه با درگيری فيشر تحتانی اربيت (IOF) به سرعت به بخش رتروگلوبال اربيت گسترش يافته و علايم چشمی را ايجاد می کند. نسج نرم صورت، کام و فضای اينفراتمپورال نيز ممکن است بطور ثانوی درگير شوند. بررسی و دبريدمان اين منطقه در هر بيمار مبتلا به موکورمايکوزيس رينوسربرال پيشرفته توصيه می شود. |
| چکیده انگلیسی مقاله |
Rhinocerebral mucormycosis is a rapidly progressive fungal infection that spreads from nose and sinuses to brain in short time. Cunent hypothesis about brain involvement explains that infection initiates in nose and progresses into orbit through ethmoidat sinuses via erosion of lamina papyranea. Then infection spreads from orbit apex to cavernous sinus and brain. Therefore, in addition to medical therapy surgical debridement of the sinuses plays a major role in treatment of these patients. The aim of this study is introduction of a new point of view about extension of mucor from the nose to orbit and brain. Also we discuss clinical implication of this perspective on surgery.
Materials and Methods: Since 1997-2002 nine patients with mucormycosis involving nose. Sinuses and orbit were admitted in ENT ward of Imam Khomeini general hospital. 8 patients with positive pathology entered the study. Variable such as age, underlying diseases, symptoms, site of involvement, extent of debridement and its times, and outcome were studied.
Results: After review of the history, surgical reports and pathological results, we found these findings in almost all patients: 1) facial pain, facial anesthesia, paralysis of buccal branch of facial nerve, paralysis of extrocular muscles, chemosis, periorbital edema 2) involvement of cheek subcutaneous tissue, buccal fat pad, IOF, SOF, orbital apex, infraorbital and maxillary nerves 3) involvement of pterygoid fossa with or without infratemporal fossa extension. Three patients have survived. Causes of death in other five patients were pneumonia, hypokalemia, and arrythmis during anesthesia. Mucormycosis was under control in most of these patients.
Conclusion: Pterygopalatine fossa is the main source for replication and extension of mucor. After entrance to the nose, mucor reaches this site and after involvement of IOF and SOF rapidly extends to retrobulbar portion of the orbit. Paranasal sinuses, buccal space, cheek, palate and infratemporal fossa may be secondarily involved. Exploration and debridment of this area has beneficial effect on surviving of these patients.
|
