برای ارزيابی چگونگی عملکرد کليه در طی پيوند، غلظت سرمی B2m در 23 گيرنده کليه اندازه گيری و مورد مطالعه قرار گرفت. بيماران از نظر تشخيص کلينيکی در چهار گروه قرار گرفتند: 1) گروه پيوند موفق بدون عارضه که ميانگين غلظت سرمی B2m از 26.1±73 mg/L در روز قبل از پيوند به 1.17±4.43 mg/L در طی 24 ساعت بعد از پيوند رسيد و سپس در طی بيست روز با نوسان نسبتا ملايمی (ماکزيمم تغيير0.5 mg/L/day) به 3.1 mg/L رسيد. 2) در گروه اختلال عملکرد کليه غير از واکنش دفع، الگوی تغييرات مشابه گروه قبل است، به استثنا اينکه غلظت سرمی در 24 ساعت بعد از پيوند کمی بالاتر می باشد، اما ماکزيمم تغيير غلظت 1.1 mg/L/day بود که البته در جهت افزايش پيشرونده نبوده و تفاوت آن نسبت به گروه قبل معنی دار نيست. 3) دو گروه واکنش دفع تسريع يافته پيوند و واکنش دفع حاد پيوند، غلظت سرمی B2m در طول واکنشهای ايمونولوژيک دفع با پيشرفت زمان افزايش يافته، سپس متناسب با درجه پاسخ به درمان مجددا کاهش می يابد. با توجه به تغيير غلظت B2m در روزهای متوالی، اين مطالعه قادر به افتراق واکنشهای دفع از نارسائيهای ديگر کليه پيوندی در 84% موارد بود. از طرف ديگر با توجه به تغيير غلظت B2m در طی روزهای متوالی و نيز چگونگی افزايش آن، سنجش غلظت سرمی اين پروتئين برای واکنشهای دفع حاد پيوند حالت پيش آگهی دهنده داشت، بطوريکه تفاوت غلظت در روز تشخيص کلينيکی واکنش دفع نسبت به دو و چهار روز قبل از آن از نظر آماری قابل ملاحظه است (P<0.025). همچنين تفاوت غلظت بين دو و چهار روز قبل از تشخيص کلينيکی نيز از نظر آماری معنی دار است (P?0.05)، يعنی از شروع يک حمله دفع تا تظاهر کلينيکی آن افزايش پيشرونده غلظت B2m وجود خواهد داشت. اين در حالی است که برای BUN يا کراتينين چنين وضعی موجود نبود.