اعمال تخمدانها تحت اثر هورمونها و فاکتورهای مختلفی قرار دارد که مجموعه اين عوامل سبب می شود که در هر ماه تعدادی از فوليکولها رشد کرده و به غير از يکی، بقيه از بين بروند. از جمله عوامل موثر در اين پديده تکاملی، احتمالا ارتباطات شکافی (gap junction) بين سلولهای گرانولوزا می باشد. ما در اين آزمايشات اثرات دو ماده ای که مشخص گرديده می توانند اين ارتباطات را از بين ببرند، يعنی رتينوئيدها و آلکانولها در القای گيرنده LH و توليد پروژسترون بوسيله FSH را مورد مطالعه قرار داديم. موشهای رات نابالغ را بمدت 72 ساعت بصورت کاشتن در زير جلد تحت اثر دی اتيل استيل بسترول قرار داديم، سپس به تهيه سلولهای گرانولوزا از فوليکولهای تخمدانی آنها که در مرحله preantral follicle قرار داشتند اقدام نموده و سلولها را بمدت سه روز در انکوباتور (incubator) تحت اثر 15 نانوگرم FSH قرار داديم که در اين زمان سلولها در مجاورت رتينوئيک اسيد، رتينول با غلظتهای 0/1-1000 نانومولار و هپتانول يا اکتانول با غلظتهای 0/01-10 ميلی مولار بوده اند. پس از مدت فوق به اندازه گيری گيرنده LH و پروژسترون توليد شده بوسيله اين سلولها مبادرت نموديم، که اين نتايج بدست آمد: 1) رتينول (retinol) در کليه غلظتها، براثر تحريکی FSH برای القای گيرنده LH و توليد پروژسترون اثری نداشت. 2) رتينوئيک اسيد (retinoic acid) دارای اثر مهاری بر اعمال FSH جهت القای گيرنده LH بوده که اين اثر در توليد پروژسترون بيشتر اعمال می شد. 3) هپتانول و اکتانول هرکدام به تنهايی توانستند سبب مهار القای گيرنده LH بوسيله FSH شده، اما بر روی سنتز پروژسترون نقش مهاری نداشتند.