| زمينه و هدف: پلي مورفيسمهای Q/R192 آنزيم پارااکسوناز 1 (PON1) و 5A/6A آنزيم متالوپروتييناز ماتريکس 3 (MMP3) ممکن است با استعدادپذيری با بيماری عروق کرونری (CAD) مرتبط باشند؛ جهت بررسی اهميت اين پلیمورفيسمها در پاتوژنز بيماری عروق کرونری ما به مطالعه ارتباطی اين پلیمورفيسمها با CAD و تعداد رگهای بيمار در بيماران مبتلا به CAD پرداختيم.
روش بررسی: پلیمورفيسمهای ژنهای PON1 و MMP3 را با روش PCR و Restriction Fragment Length Polymorphism (RFLP) در مبتلايان به CAD مطالعه کرديم. اين پلیمورفيسمها در 129 بيمار مبتلا به CAD و 115 نفر کنترل که تحت آنژيوگرافی عروق کرونری قرار گرفتند تعيين گرديدند. CAD بهصورت وجود گرفتگی 50% < در حداقل يکی از عروق کرونری اصلی مشخص گرديد و افراد با گرفتگی بيش از 10 درصد بهعنوان کنترل عمل نمودند.
يافتهها: فراوانی ژنوتيپهای PON1 192RR و MMP3 6A/6A در گروه بيماران مبتلا به CAD در مقايسه با افراد کنترل بيشتر بود (بهترتيب 05/0p< و 001/0p<) و ژنوتيپ ترکيبي RR/6A6A در افراد مبتلا به CAD از فراوانی بالايی در مقايسه با افرادی که نه ژنوتيپ MMP3 6A/6A و نه ژنوتيپ PON1 RR را داشتند برخوردار بود (001/0p<) و در نهايت در مطالعه ارتباط ژنوتيپها با شدت بيماری، توزيع ژنوتيپهای PON1 192 و MMP3 5A/6A با تعداد رگهای بيمار مرتبط نشد (05/0p>).
نتيجهگيری: پلیمورفيسمهای ترکيبی PON1 192 و MMP3 5A/6A با بيماری CAD مرتبط میباشند اما تاثيری بر روی تعداد رگهاي بيمار ندارند. |