| زمينه و هدف: تشخيص هر چه سريعتر زايمان زودرس از اهداف مهم بهداشتی محسوب میشود. تعداد زيادی از مطالعات بر مبنای تشخيصهای بيولوژيکی، بيوشيميايی و سونوگرافي برای شناسايی زايمان زودرس خود بهخودی انجام گرفته است. سونوگرافی واژينال ابزار خوبی برای ارزيابی و پيشگويی سرويکس میباشد. اين پژوهش با هدف ارزيابی ارتباط بين زايمان زودرس خودبهخودي زير ۳۵ و ۳۷ هفته با طول سرويکس و قيفی شدن آن در زنان باردار پرخطر انجام شده است.
روش بررسی: اين پژوهش يک مطالعه مشاهدهای و تحليلي از نوع آيندهنگر است. جامعه پژوهش ۲۰۰ زن بارداری بودند که حداقل يکی از عوامل خطر زايمان زودرس را داشتند و در هفتههای ٢٨-١٤ بارداری تحت سونوگرافی ترانس واژينال قرارگرفتند. نمونهها از مراکز بهداشتی- درمانی شهر تهران در سال 13۸۷ جمعآوري شد و مورد تحليل آماری قرار گرفت.
يافتهها: طول سرويکس ۱۸ ميلیمتر، مناسبترين cut off value برای پيشگويي زايمان زودرس در سن بارداری زير ۳۵، ۳۷ هفته در نظر گرفته شد. وجود قيفی شدن ارتباط آماری معنیداری را با زايمان زودرس خودبهخودی قبل از ۳۵ هفته نشان داد (۰/۰۰۴p=). با انجام آزمون رگرسيون لوژستيک، طول سرويکس کمتر از ۱۸ ميلیمتر، ارتباط آماری قوی با SPDT زير ۳۵ (۳۳/۳۲; OR=۰/۰۰۱p<) و زير ۳۷ هفته (۹۲/۱۵; OR=۰/۰۰۵p<) نشان داد.
نتيجهگيری: اندازهگيری طول سرويکس توسط سونوگرافی واژينال میتواند در زنان باردار در معرض خطر، زايمان زودرس خودبهخودی زير ۳۵ و ۳۷ هفته را پيشگويي نمايد و بدين طريق از موربيديتی و مورتاليتی نوزادی با اداره صحيح آن کاسته شود. |