| چکیده فارسی مقاله |
مقدمه: با توجه به بررسی ميزان بروز بيماری حاد کوهستان در کوهنوردان صعود کننده به قلل ديگر خصوصا کوههای اروپائی اين مطالعه به منظور تعيين ميزان بروز اين بيماری و عوامل مرتبط با آن در نژاد ايرانی و در صعود کنندگان به کوه دماوند طراحی و اجرا گرديد. مواد و روشها: اين مطالعه يک مطالعه مقطعی بوده که برروی 459 نفر صعود کننده به قله دماوند در تابستان 1379 انجام شد. صعود کنندگان در سه مرحله در ارتفاع 2900 و حين صعود در 4200 متر و همچنين در همين ارتفاع در حين بازگشت با استفاده از سيستم درجه بندی Lake Louise مورد بررسی قرار گرفتند. يافته ها: در مجموع ميزان بروز بيماری حاد کوهستان 60/8 درصد بود. صعودکنندگان در سنين 71-13 سالگی بوده که 67/8 درصد آنان را مردان کوهنورد تشکيل می دادند. ارتباط معنی دار نمونه گيری بين بروز بيماری و سن، جنس، قد، Body Mass Index سيگاری بودن، و کوله بار همراه، اقامت بيش از 15 ساعت در پناهگاه 4200 متر، سرعت صعود در ارتفاع بيش از 4200 متر و سرعت بازگشت وجود نداشت. کوهنوردانی که در ارتفاع کمتر از 600 متر سکونت داشتند بيشتر مبتلا به اين بيماری شدند. همچنين کوه گرفتگی با غير حرفه ای بودن کوهنورد، ابتلا قبلی به بيماری، شروع به صعود در بين ساعات 6 عصر تا 6 صبح ارتباط قوی داشته است و در اين گروهها بيماری بيشتر ديده شد. همچنين بيماری حاد کوهستان با سرعت صعود بين ارتفاع 2900 تا 4200 متر و خوابيدن در ارتفاع 4200 متر ارتباط ضعيفی داشته است. نتيجه گيری و توصيه ها: ميزان بروز بيماری حاد کوهستان در کوهنوردان صعودکننده به دماوند بيش از ساير مطالعات بوده است. سابقه مثبت خانوادگی ابتلا به بيماری حاد کوهستان و ساعت شروع صعود به قلعه که تاکنون بعنوان عامل موثر بر بروز اين بيماری بررسی نشده است، در اين مطالعه بررسی و سابقه خانوادگی تاثيری بر بروز مجدد بيماری نداشته و ساعت شروع به صعود در طول شب با بروز بيماری ارتباط داشته است. تاثير ارتفاع محل سکونت، سرعت صعود و سابقه قبلی کوه گرفتگی در مطالعات ديگر مطرح شده که در اين مطالعه نيز تائيد گرديد. |
| چکیده انگلیسی مقاله |
Background: To determine the incidence and risk factors of acute mountain sickness (A - AMS) in pilgrims. Although it is well known that western trekkers suffer from acute mountain sickness (AMS) in other mountains, not much is documented about the incidence of AMS in the Damavand Mountains, Iranian population that go to high altitude and its related contributing factors. Materials and Methods: The design was a cross sectional study. During six weeks (in summer 2000) a population of 459 pilgrims was studied. The period of the study was six weeks in summer AMS symptoms, were assessed by an extensively used standard questionnaier (Lake Louise), applied at 2900 m, after than arrive at 4200 m above sea level, and during descent from summit Damavand (at 4200 m) at Damavand in Iran Alborz Mountain. Results: The overall incidence of A.M.S. was 60.8 percent. Climbers had 13-71 years and 67.8 percent of the study population was men. Men did not differ significantly higher rate of AMS from women. The incidence being increased in those who residence at an altitude below 600 m, climbed fast, amateur climbers, a previous AMS experience or high altitude illness, a history of AMS at ascent to Damavand and ascent time at night (6pm-6am). It was weakly dependent to rate of ascent (from 2800 m up 4200 m less that 4 hours) and sleep in 4200 m. The incidence of AMS was unrelated to sex, age, body mass index (BMI), height, weight, smoking, to the load carried and knapsack and spent more than 15 hours in shelter (at 4200 m). So it was independent of rate of ascent in the higher altitude (from 4200 m to 5671 m), speed of descent and family history of AMS. Conclusions: Data show a strong relation between experiences mountaineer, history of AMS, ascent time at night and the incidence of acute mountain sickness in 459 climbers studied at high altitudes that didn’t report previously. |