سلولهای کشنده طبيعی، اصلی ترين جمعيت لنفوسيتی می باشند که با عرضه و بيان گيرنده اينترلوکين دو (IL2R) و از نوع تحت ساختمان بتای 75 کيلودالتونی، قدرت پاسخ بالايی در مجاورت اين فاکتور داشته و بخوبی درجات تکثيری و عملکردی توانمندی را در جهت ايجاد سلول کشنده فعال شده با لنفوکاين Lymphokine Activated Killer Cell نشان می دهند. يکی از وقايع زودرس در بروز اين فعاليت، اتصال برخی از سلولهای NK به سطوح پلاستيکی می باشد (Adherent-NK cells) بطوری که 24 ساعت بعد از کشت سلولها در مجاورت با IL2 و با افزايش مقادير غلظتی، افزايش در عرضه مارکر CD56 صورت گرفته و بطور محسوسی قدرت کشندگی بالا در مقايسه با (Non-Adherent Cells) پيدا می نمايد. اين چنين سلولهای چسبنده با قدرت سيتوتوکسيتی و ضدتوموری، مناسب برای ايمونوتراپی آداپتيو می باشند. در اين بررسی، سعی گرديده است که با بکارگيری از تکنيک های جداسازی و تخليص سلولهای NK از محتويات PBMNC (Peripheral Blood Mononuclear) خون افراد سالم، مرد و جوان، مجاورت آنها با مايع رويی کشت لنفوسيتهای تحريک شده با PHA که غنی از انواع سيتوکاين ها بخصوص IL2 می باشد، بطور اتولوگوس، سلولهای چسبنده به سطوح پلاستيکی (A-NK) توليد نموده و با ارزيابی قدرت سيتوتوکسيتی آنها به روش اسلايد ژل و نيز سنجش LDH activity مايع رويی، با دو گروه NA-NK و Resting-NK مقايسه گرديدند که در نهايت، سلولهای A-NK دارای توان کشندگی بالاتری به نسبت سلولهای NA-NK داشته و بخصوص اختلاف واضحی را با سلولهای NK که در طول کشت، مايه رويی دريافت ننموده بودند، نشان دادند.