برخورد مناسب با بيماران جراحی در موارد اورژانس دقت نظر خاصی را می طلبد. فتق های گيرافتاده مغبنی نيز، از آن نظر که تاخير در درمان يا انجام درمان نامناسب، می تواند موجب بروز عوارض جدی و حتی مرگ شود نيازمند توجه بيشتری می باشند. با ديدگاه فوق، پرونده بيماران مراجعه کننده به اورژانس بيمارستان سينا در يک مقطع زمانی 10 ساله که فتق مغبنی گيرافتاده داشته اند، بصورت گذشته نگر مورد بررسی قرار گرفته اند و شاخصه های متداول برای تشخيص اختناق، فی مابين گروهی از بيماران که نکروز روده پيدا کرده بودند و گروهی که اين عارضه را نداشته اند، به روشهای آماری مورد مقايسه قرار گرفته اند. از ميان 87 بيماری که پرونده نسبتا کامل و قابل بررسی داشته اند و همگی تحت عمل جراحی (بصورت فوری يا با تاخير) قرار گرفته اند، 13 بيمار گانگرن روده داشته اند که رزکسيون روده برای آنها انجام شده است. مقايسه ميان دو گروه گانگرنه و غيرگانگرنه براساس ميانگين مدت زمان شروع علائم تا هنگام بستری، درجه حرارت بدن، تعداد نبض و تعداد گلبولهای سفيد بيمار با استفاده از t-test به عمل آمد که تفاوت معنی داری وجود نداشت. با توجه به عوارض کم عمل جراحی، بخصوص در روش ترميم قدامی که دستياران جراحی عمدتا با آن آشنايی کامل دارند، توصيه نويسندگان مقاله بر انجام هرچه سريعتر عمل جراحی در موارد فتق های گيرافتاده مغبنی و با روش ترميم قدامی است.