هدف: با اينکه همواره بر لزوم انجام لاواژ برونکوآلوئولار در تشخيص و تفکيک عفونتهای ريوی مجهول در بيماران بدحال تاکيد می شود، ولی اين باور نيز وجود دارد که به هنگام لاواژ، ارگانيسم های موجود در مجاری تنفسی فوقانی نمونه های بدست آمده از ريه را آلوده کرده و نتايج بدست آمده را مخدوش می کنند، اين مطالعه برای بررسی اين مدعا انجام شده است. روش: در يک مطالعه آينده نگر 40 بيمار را که کانديد لاواژ ريه بودند به ترتيب ارجاع برگزيده ابتدا شستشوی حلق و دهان بعمل آورده و بلافاصله لاواژ ريه را انجام می داديم و هر دو نمونه را جهت کشت ارسال می داشتيم. نتايج: داده های ما دو گروه مختلف را نشان می دهد: گروه اول (55 درصد کل بيماران) دارای فلور نرمال حلقی دهانی و گروه دوم (45 درصد کل) دارای ميکروارگانيسم پاتوژن بوده اند. گروه اول تماما دارای فلور نرمال در راههای تنفسی فوقانی بوده اند که در بررسی راههای تنفسی تحتانی آنان نيمی دارای همان فلور بوده و کشت نيم ديگر بيماران منفی بوده است. اما در گروه دوم اکثريت بيماران دارای پاتوژن در محيط تنفسی تحتانی بوده اند در صورتی که کشت محيط فوقانی نيمی از افراد اين گروه، منفی بوده است. پيشنهاد: بنظر می رسد که محل اصلی استقرار عفونت ريوی در مناطق پريفرال باشد که برداشت از اين منطقه در تاييد عفونت، لازم و مفيد است و اگر در مواردی شک به انتقال عامل عفونت از حلق به ريه باشد بايستی کشت همزمان از نمونه هر دو منطقه بعمل آيد. ضمنا اين مطالعه نشان می دهد که ادعای مربوط به لزوم کاربرد ابزارهای گران قيمت و پيچيده، شايد نياز به برآوردی مجدد داشته باشد.