اين پژوهش با هدف تعيين فراوانی تنگی عروق کاروتيد گردنی در مبتلايان به حملات ايسکميک گذرا و سکته خفيف مغزی بوسيله سونوگرافی داپلر و نيز تعيين عوامل موثر بر تنگی کاروتيد انجام گرفته است. در فاصله 1375 تا 1377، 1052 بيمار مبتلا به حوادث عروقی مغزی به بيمارستان امام خمينی (ره) مراجعه کردند. از بين اين بيماران 100 بيمار که دچار سکته خفيف مغزی و حمله ايسکمی گذرا بودند، انتخاب شدند و اطلاعات مربوط به آنان با استفاده از پرسشنامه جمع آوری گرديد و آناليز شد. فراوانی تنگی کاروتيد بطور کلی 81% بود و 20% بيماران تنگی شديد، 36% تنگی متوسط و 44% تنگی خفيف داشتند. رابطه بين تنگی کاروتيد با هيپرليپيدمی، ديابت و مصرف الکل معنی دار بود. رابطه معنی داری بين تنگی کاروتيد با مصرف سيگار و هيپرتانسيون بدست نيامد. سابقه ابتلا به آنژين صدری و يا سکته قلبی با شت تنگی کاروتيد رابطه معنی داری داشت. با توجه به يافته های اين پژوهش توصيه می گردد سونوگرافی داپلر بعنوان قسمتی از بررسی بيماران مبتلا به سکته خفيف و حملات ايسکمی گذرا در نظر گرفته شود. کنترل و درمان عوامل خطرساز جهت جلوگيری از بروز تنگی کاروتيد و حوادث عروقی مغزی حائز اهميت فراوان است.