عواملی نظير افزايش سن، چاقی، کم تحرکی، استرس، شهرنشينی، هيپرليپيدمی، افزايش فشارخون شريانی، تعدد حاملگی، مصرف دخانيات و غيره از عوامل مهمی هستند که چه در ايجاد بيماری ديابت و چه در افزايش موربيديتی و مورتاليتی آن پيوسته مورد بحث واقع می شوند. در اين مطالعه 780 بيمار مبتلا به ديابت قندی که جهت درمان بيماری خود به مرکز کنترل بيماری ديابتی شهر يزد مراجعه می کردند، در يک مطالعه توصيفی Correlational study از نظر برخی عوامل خطرزای مهم تحت بررسی قرار گرفتند تا با شناسايی افراد در معرض خطر برای آنها اقدامات پيشگيری کننده لازم انجام گيرد. در اين بررسی 54% جمعيت مورد مطالعه چاق، 52/3% کم تحرک، 80/7% شهرنشين، 42/8% مبتلا به هيپرليپيدمی، 45/1% مبتلا به افزايش فشارخون شريانی، 21/5% سيگاری و حدود 11% بيماران بصورت متناوب يا دائمی الکل مصرف می کردند و يا قبلا الکلی بوده اند. 85% کل بيماران عادت به ورزش نداشتند که ميانگين قندخون ناشتای آنها بالاتر از کسانی بود که به انجام ورزش عادت داشتند و اين اختلاف نيز معنی دار بود (P=0.01). اکثريت زنان تحت مطالعه (65/3%) تعداد 6 بار يا بيشتر حامله شدن را تجربه کرده بودند و ميانگين آخرين قندخون ناشتا در آنها با اختلاف معنی داری بيشتر از زنان با حاملگی کمتر بود (P=0.0004). سن اکثر بيماران در هر دو جنس 50 تا 70 سال بود و طول مدت بيماری در اکثريت آنها کمتر از 10 سال بود که ميانگين آخرين قندخون ناشتا با افزايش طول مدت بيماری بطور معنی داری افزايش می يافت (P=0.00003). بيماری بدون در نظر گرفتن نوع ديابت در هر نسل در جنس مونث بيشتر بوده و ميانگين آخرين قندخون ناشتای کل بيماران 216 ميلی گرم در دسی ليتر بود که مقدار کنترل شده ای نيست. اين ميانگين بعنوان يک شاخص ارزيابی عملکرد مراکز کنترل ديابت پيشنهاد گرديده است.