دويست کودک مبتلا به نارسايی پيشرفته کليه که بين سالهای 1369 الی 1376 به بخش دياليز بيمارستان مرکز طبی کودکان تهران مراجعه کرده بودند، از نظر علل پيدايش نارسايی کليه تحت بررسی قرار گرفتند. سن اين کودکان 14-1 سال و ميانگين آن 8/14 سال بود. تفاوت عمده ای از نظر شيوع نارسايی بين دو جنس مذکر و مونث نبود. پيلونفريتها و آنوماليهای انسدادی دستگاه ادراری در بيماران ما (35/5 درصد)، شايعترين علت نارسايی کليه را تشکيل می دادند، سپس بيماريهای گلومرولی با 22/5 درصد و بيماريهای ارثی با 13/5 درصد قرار داشتند. با توجه به اينکه نارسايی حاصل از غالب موارد پيلونفريتها و آنوماليهای انسدادی، با تشخيص و درمان به موقع و صحيح قابل پيشگيری است و همينطور در بسياری موارد، با راهنمايی والدين می توان از تولد کودک مبتلا به بيماريهای ارثی پيشگيری کرد، می توان نتيجه گرفت که تقريبا نيمی از موارد نارسايی کليه کودکان قابل پيشگيری می باشد.