در بررسی که بر روی بيماران بستری بين سالهای 1372 تا آخر نيمه اول سال 1374 در بيمارستان بهرامی بعمل آمد، از مجموع 9924 بيمار، 135 بيمار (1/36%) با تشخيص ليز حاد و احتمال کمبود آنزيم G6PD بستری شدند. از اين تعداد 62 بيمار با اثبات آزمايشگاهی از نظر کمبود فعاليت آنزيم G6PD مورد قبول و بقيه از مطالعه حذف شدند. بيشترين شيوع سنی ليز در گروه سنی 5-0 سال بود. حدود 82% بيماران پسر بودند. شايعترين عامل اکسيدان باقلا بوده است که به صور باقلای پخته، باقلای خام، استنشاق بوی باقلا و مصرف شير مادری که باقلا مصرف کرده است، مورد استفاده قرار گرفته است. شايعترين فصل ليز حاد، بهار بوده که فصل مصرف زياد باقلا ميباشد. شايعترين شکايت بيماری زردی و تيره شدن رنگ ادرار و شايعترين يافته آنمی بوده است. در اکثر بيماران فقط يکبار نياز به تزريق خون بوده است. در بيش از نيمی از بيماران، Hb زمان مراجعه زير 7 گرم درصد گزارش شده است. با توجه به اينکه شايعترين علت ليز بيماران کمبود آنزيم G6PD و شايعترين عامل اکسيدان، باقلا بوده است پس کمبود آنزيمی اين بيماران، از نوع مديترانه ای بوده و آگاهی والدين از نظر عدم مصرف باقلا، بخصوص در مناطق شايع کمبود اين آنزيم در ايران می تواند از ليز حاد و عوارض آن بطور چشمگيری پيشگيری نمايد.