طی 10 سال گذشته 45 بيمار مبتلا به حملات اسپاسم شيرخواران در مرکز طبی کودکان تحت بررسی و درمان قرار گرفتند. در 15 مورد اين بيماران مخلوطی از کلونازپام و کورتيکواستروئيد، در 15 مورد کلونازپام به تنهايی و در 15 مورد استروئيد به تنهايی بکار برده شد. بيماران حداقل دو سال تحت نظر قرار گرفتند. هدف از اين مقاله اولا مقايسه آماری بيماران از نظر سن و جنس و علل احتمالی حملات و سن بيماران هنگام شروع عارضه و طرح EEG و عاقبت بيماران ما با آمارهای خارجی و در ثانی بررسی اثر درمانی مخلوطی از کلونازپام و استروئيد و بکار بردن هرکدام از اين داروها به تنهايی و نتايج بدست آمده است. مطالعه بصورت گذشته نگر و با استفاده از پرونده های بيماران می باشد که عده ای سرپايی و عده ای بستری و درمان شدند. در نهايت مشاهده شد که فرق چندانی بين بيماران ما و آمار بيمارانی که در مراکز ديگر گزارش شده اند وجود ندارد ولی مشخص گرديد بيمارانی که تحت درمان با مخلوطی از کلونازپام و استروئيد قرار گرفته اند نتايج درمانی بهتر از مشابهين خارجی بوده است. بطور خلاصه می توان گفت در حالی که نتيجه عالی (بدون تشنج بودن) با کاربرد پردنيزون به تنهايی 27% و کلونازپام به تنهايی 28% می باشد با مصرف مخلوطی از کلونازپام و استروئيد اين مساله نشان دهنده موفقيت اين نوع درمان نسبت به درمانهای ديگر می باشد. با توجه به اينکه حملات اسپاسم شيرخواران يکی از بدخيم ترين حملات تشنجی هستند و اغلب منجر به عقب ماندگی رشد تکاملی می شوند اين روش درمانی برای دستيابی به نتايج درمانی بهتر توصيه می شود.