|
|
1380/1/12، جلد ۵۹، شماره ۱، صفحات ۵۳-۵۸
|
|
|
| عنوان فارسی |
بررسی مقايسه ای اثر پروستاگلاندين داخل سرويکس و اکسی توسين داخل وريدی درالقاء زايمان ترم |
|
| چکیده فارسی مقاله |
طی يک کارآزمايی بالينی تصادفی، اثر پروستاگلاندين داخل سرويکس و اکسی توسين داخل وريدی درالقا زايمان ترم، در 100 خانم واجد شرايط در بيمارستان آرش در سال 1378 بررسی و مقايسه شد. پس از معاينه و کسب موافقت آگاهانه، به طور تصادفی 50 نفر در گروه درمانی اکسی توسين با انفوزيون داخل وريدی و 50 نفر در گروه درمانی پروستاگلاندين E2 داخل سرويکس (قرص 0/5 ميلی گرمی) قرار گرفتند. پس از تجويز دارو، در هر ساعت معاينه واژينال از نظر BS) Bishop score) و کنترل انقباضات رحمی از هر دو گروه بعمل می آمد و ضمن ثبت علايم حياتی مادر و ضربان قلب جنين، هرگونه عوارض احتمالی مادری يا جنينی کنترل می شد. بيماران دو گروه از نظر ميانگين سن، پاريتی، ميانه BS در زمان پذيرش، سن حاملگی و علت ختم حاملگی با يکديگر اختلاف معنی دار آماری نداشتند. در 72% از گروه اکسی توسين و 74% از گروه پروستاگلاندين، 6 ساعت پس از تجويز دارو، زايمان فعال شروع شد و به ترتيب در 70% و 76% تا 12 ساعت پس از تجويز دارو زايمان انجام گرديد. در هيچيک از موارد مذکور بين دو گروه اختلاف آماری معنی دار وجود نداشت. ميانگين فاصله زمانی از تجويز دارو تا انجام زايمان در دو گروه به ترتيب 3.1±7.3 و 3.1±7.6 ساعت و بدون اختلاف معنی دار آماری بود. نحوه انجام زايمان در بين دو گروه از نظر آماری اختلاف معنی دار نداشت. 60% گروه اکسی توسين و 46% گروه پروستاگلاندين دچار عوارض مادری شدند که آزمون آماری اختلاف بين دو گروه را معنی دار نشان نداد. در بين عوارض مادری، ميزان بروز اسهال در گروه پروستاگلاندين بطور برجسته بيش از گروه اکسی توسين بود (P=0.02). موارد ابتلا به عارضه جنينی بطور چشمگير در گروه پروستاگلاندين کمتر از گروه اکسی توسين بود (4% در برابر 16%) (P<0.05 و 0.06-0.97 :95%CI و RR=0.25). |
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
|
|
| عنوان انگلیسی |
Comparative study of intracervical prostaglandin E2 and intravenous oxytocin for induction of term labor |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
A randomized clinical trial study was undertaken to evaluate the effect of intravenous oxytoxin (50 cases) and intracervical prostaglandin E2 (0.5 mg Tab, 50 cases) on the ripening of the cervix and frequency of successful inductions in patients with low Bishop score (<5). Means of maternal age, gestational age, parity, BS at admission did not show any significant differences between the two groups. Until 6 hrs after beginning treatment, 72% of oxytoxin group and 74% of PGE2 group were achieved active labor and until 12 hrs, 70% and 76% delivered respectively. It was no statistically significant difference. The mean drug administration to delivery time was 7.3±3.1 hrs in oxytoxin group and 7.6±3.1 hrs in PGE2 group (without significant difference). No difference in route of delivery was found between the two groups. Maternal complications were seen in 60% of oxytocin group and 46% of PGE2 group, without significant difference. Between maternal complications, frequency of diarrhea was higher at PGE2 group (P=0.02). Fetal complications were seen 4% in the PGE2 group and 16% in oxytocin group, that was less in the first (RR=0.25 CI 95%: 0.06-0.97). |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
,Intracervical prostaglind E2,Cervical ripening, |
|
| نویسندگان مقاله |
21784---21785---21786--- |
|
| نشانی اینترنتی |
http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1354&slc_lang=fa&sid=fa |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
General |
| نوع مقاله منتشر شده |
|
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
