بيماری پيلونيدال عمدتا در مردان جوان که در دوران کار و تحصيل هستند رخ داده و با عوارض زيادی همراه می باشد. بعد از اکسيزيون سينوس پيلونيدال، بعضی از جراحان، زخم را باز می گذارند (ترميم ثانويه) و برخی ديگر بصورت اوليه، زخم را ترميم می نمايند. هدف از اين مطالعه، مقايسه طول مدت بستری، مدت زمان عمل جراحی، زمان بازگشت بکار، ميزان عفونت زخم، ميزان عود، اسکار ناحيه عمل، ميزان درد، تعداد دفعات پانسمان بعد از عمل جراحی و زمان ترميم کامل زخم در اين دو روش جراحی می باشد. 50 بيمار که سينوس پيلونيدال مزمن (بدون عفونت حاد و سابقه عود يا بيماری ناتوان کننده) داشته اند بصورت تصادفی تحت يکی از دو روش جراحی واقع شدند. نيمی از بيماران بعد از برداشتن ضايعه تحت ترميم فلپ فاسيوکوتانئوس (گروه A) و نيمی ديگر تحت برداشتن ضايعه و ترميم ثانويه (باز) قرار گرفتند (گروه B). همه بيماران بمدت 6 ماه پيگيری شدند. هيچ مورد عفونت يا عود مشاهده نگرديد. اگرچه در بيماران گروه A بطور قابل توجهی ميانگين مدت بستری بعد از عمل و مدت زمان عمل جراحی نسبت به گروه B طولانی تر بود (P<0.001) ولی مدت زمان بازگشت به کار، اسکار ناحيه عمل، درد و تعداد دفعات پانسمان بعد از عمل و زمان ترميم کامل زخم کمتری نسبت به گروه B داشتند (P<0.001). با توجه به عوارض کمتر در بيماران گروه A و سالم و جوان بودن اکثريت بيماران سينوس پيلونيدال که افزايش مدت زمان عمل جراحی را بخوبی تحمل می نمايند، از لحاظ اقتصادی و کاری، انجام فلپ فاسيوکوتانئوس در درمان بيماران سينوس پيلونيدال به نفع بيماران بوده و در نهايت باعث رضايت بيشتر بيماران می گردد و انجام اين روش جراحی، جهت مداوای بيماران سينوس پيلونيدال به ديگر همکاران توصيه می شود.