درک اهميت عملی سيستم سروتونين مغزی پستانداران نياز به شناخت کامل ساختمان آناتوميکی آنها دارد، زيرا تحولات فيزيولوژيکی اساسا وابسته به تغييرات و ارتباطات آناتوميکی است که توسط قوانين مورفولوژيک توجيه می شوند. بسياری از هسته های تالاموس وابسته به اجرای اعمالی هستند که تحت نفوذ ورودی های سروتونرژيک رافه از ساقه مغزی قرار دارند. از آن ميان هسته ميانی پشتی (MD) در تالاموس در رابطه با سيستم ليمبيک و قشر پری فرونتال می باشد. لذا بمنظور بررسی بيشتر و مشخص کردن جايگاه و شکل ظاهری نورون های رافه مغز ميانی، که پايانه های خود را به هسته ميانی پشتی تالاموس می فرستند، در 25 سر موش از روش رديابی رتروگراد HRP استفاده شد. پس از تزريق HRP به هسته ميانی پشتی تالاموس، نورون های نشاندار شده توسط HRP در هسته رافه پشتی عمدتا در يک طرف و از سطوح سری به سمت دمی و بطور پراکنده در تمام 4 بخش هسته نشاندار شدند. 78% از کل نورون های نشاندار شده در موقعيت يکطرفه (Ipsilateral) نسبت به محل تزريق قرار داشتند. در هسته، رافه ميانی تراکم نورون های نشاندار در قسمت دمی و ميانی هسته بيشتر در جهت تزريق (86%) و به ميزان کمتر در طرف مخالف جهت تزريق مشاهده شدند. نتايج بدست آمده از مطالعه حاضر، نشان می دهد که هسته های رافه مغز ميانی بطور وسيع پايانه های خود را به هسته ميانی پشتی تالاموس می فرستند و وسعت اين ارتباط از هسته پشتی رافه، متراکم تر نسبت به رافه ميانی می باشد. خروجی های هسته های مزانسفاليک رافه به تالاموس نقش تعيين کننده ای در مکانيزم رفتار شناخت و انگيزه و سيستم ليمبيک دارند. لذا لزوم تحقيقات آناتوميک دقيق تر را برای نشان دادن ارتباط توپوگرافيک هسته های رافه مغز ميانی با مغز قدامی مطرح می سازد.