در 30 سال اخير هزينه هايی که صرف امور بهداشتی شده افزايش چشمگيری داشته که از اين بين، بيماری های سيستم موسکولواسکلتال، خصوصا کمردرد رقم بالايی را بخود اختصاص می دهد. کار سنگين بدنی، وضعيت های کاری ثابت، خم شدن و چرخش های مکرر تنه، بلند کردن اجسام و کار تکراری از جمله عوامل مهم ايجاد کمردرد هستند. عقيده عمومی براين است که خستگی موضعی عضلانی فرد را در معرض صدمه قرار می دهد. عليرغم اهميت مساله خستگی و تحمل عضلانی، مطالعات ديناميک زيادی روی عضلات تنه صورت نگرفته است. در اين تحقيق سعی بر اين است که با استفاده از دينامومتر ايزواينرشيال، که در آن مقاومت در طول حرکت ثابت است، حرکات تکراری خسته کننده در جهت فلکشن-اکستنشن انجام شود تا تاثير آن بر روی متغيرهای بازده و الگوهای حرکتی بررسی گردد. اين بررسی به روش شبه تجربی بر روی 38 زن سالم انجام شد. با استفاده از دستگاه دينامومتر Isostation B-200 حرکات فلکشن و اکستنشن تکراری برعليه مقاومتی حدود 50% حداکثر قدرت ايزومتريک فرد انجام شد. بلافاصله پس از تست ديناميک، حداکثر قدرت ايزومتريک مجددا اندازه گيری شد و تغييرات آن نسبت به قبل از تست ديناميک مورد توجه قرار گرفت. کليه پارامترهای مربوط به الگو و بازده حرکتی در صفحه ساژيتال کاهش نشان داد، البته کاهش پارامترهای مربوط به الگوی حرکتی افزايش چشمگيری داشت (P<0.0001). همچنين در صفحات فرعی حرکت، يعنی فرونتال و ترنسورس، افزايش قابل ملاحظه ای در پارامترهای فوق بچشم می خورد (P<0.001). کاهش حداکثر قدرت ايزومتريک بعد از تست ديناميک از نظر آماری معنی دار بود (P<0.0001). باتوجه به نتايج فوق شايد بتوان تاثيرات خستگی را بر روی پارامترهای قابل اندازه گيری دستگاه، ناشی از عدم اعمال کنترل دقيق از مراکز اصلی حرکتی در دستگاه عصبی مرکزی و مراکز محيطی کنترل عضله دانست. همچنين با مقايسه پارامترهای مربوط به قدرت و تحمل، بايد گفت بيش از آنکه کاهش قدرت افراد سبب افت حرکت شود، پارامترهای مربوط به تحمل عضلات و افت آنها سبب متوقف نمودن حرکت می گردد. لذا اهميت تحمل عضلات در تجويز تمرين درمانی و توانبخشی بيماران بخوبی احساس می گردد.