ديابت وابسته به انسولين، ارتباط نزديکی با ساير بيماريهای اتوايميون از جمله بيماريهای تيروئيد دارد. از هر 5 کودک مبتلا به ديابت وابسته به انسولين يک نفر در سرم خود آنتی بادی ضدتيروئيد دارد که شيوع آن 20-2 برابر بيشتر از جمعيت معمولی است. در يک مطالعه case series، تعداد 122 بيمار مبتلا به ديابت نوع I که از مهر 75 تا 78 به انستيتو غدد و متابوليسم و مطب مراجعه کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. هدف از اين مطالعه تعيين ميزان شيوع گواتر و اختلالات تيروئيد در کودکان ديابتی و تعيين اهميت بررسی اين اختلالات در اين بيماران بود. از کليه بيماران، شرح حال کامل گرفته شد و معاينه فيزيکی در همه بيماران انجام گرديد. از تقسيم بندی سازمان بهداشت جهانی جهت تعيين درجه گواتر استفاده شد و آزمايشات تيروئيد انجام گرديد. سن بيماران 16-2 سال با متوسط سنی (11/2 سال) و متوسط زمان ديابت آنها 4/2 سال بود. 64 نفر از بيماران دختر (52/4 درصد) و 58 نفر پسر (47/6 درصد) بودند. شيوع گواتر در بيماران 53/2 درصد بدست آمد (65 نفر)، 9 نفر از بيماران هيپوتيروئيد بودند (7/3 درصد) و فقط دو بيمار هيپرتيروئيدی داشتند (1/6 درصد)، 54 نفر از بيماران (91/1 درصد) يوتيروئيد بودند. يافته های اين تحقيق بر اين دلالت می کند که خطر بروز گواتر و بيماری های تيروئيد در بيماران مبتلا به ديابت نوع يک اطفال بيش تر از ديگران است. تاخير رشد و نيز ديابت ناپايدار در اين بيماران ممکن است در اثر اختلالات تيروئيد بوده باشد. به عنوان نتيجه اين تحقيق پيشنهاد می شود همه اطفال ديابتيک همه ساله از نظر بيماری های تيروئيد مورد غربالگری واقع شوند.