تيفوئيد بيماری شايع کشور ما و ساير کشورهای در حال توسعه می باشد که بتدريج نسبت به بسياری از داروها مقاوم گشته است. بدليل وجود همين مقاومت، اثربخشی يک داروی جانشين مناسب يعنی سفيکسيم را بر روی بيماران مبتلا به تب تيفوئيدی مورد ارزيابی قرار داده و اثر درمانی آنرا با کلرامفنيکل مقايسه نموديم. به همين منظور يک کارآزمايی بالينی در بيمارستان امام خمينی طی سالهای 1377 تا شهريور 1379 به مورد اجرا درآمد. در طی اين مطالعه 44 بيمار مبتلا يه تب تيفوئيدی که کشت خون يا مغز استخوان آنها از نظر سالمونلاتيفی مثبت و فاقد هرگونه عارضه بيماری بودند به صورت تصادفی به دو گروه تقسيم شدند و تحت درمان با سفيکسيم 400 ميلی گرم هر 12 ساعت (24 نفر) در يک گروه و در گروه ديگر کلرامفنيکل 500 ميلی گرم هر 6 ساعت (20 نفر) قرار گرفتند. طول مدت درمان در گروه سفيکسيم 10 روز و در گروه کلرامفنيکل 14 روز بود و طی درمان به بررسی سير بهبود علائم بالينی و آزمايشگاهی بيماران پرداختيم. تب بيماران دريافت کننده سفيکسيم بطور متوسط 5±1.9 روز و تب بيماران دريافت کننده کلرامفنيکل 3.8±1.2 روز قطع گرديد که اين اختلاف از لحاظ آماری معنی دار می باشد (P<0.05). در اين مطالعه ميزان بهبودی در ساير علائم بالينی و آزمايشگاهی در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت. درمان با سفيکسيم در بيماران مبتلا به تيفوئيد با ميزان بهبودی بالينی 92% و بهبودی باکتريولوژيک 100% همراه بود. به هرحال، نتايج حاصل از اين مطالعه، مويد اثربخشی سفيکسيم در درمان تب تيفوئيدی می باشد و اگرچه اين دارو از لحاظ قطع تب مانند ساير داروهای بتالاکتام کمی ديرتر عمل می نمايد، ولی در مجموع يک داروی جانشين مناسب در درمان تب تيفوئيدی محسوب می شود.