تحقيقات مختلفی در مورد پيدايش فيبروز اپيدورال متعاقب اعمال جراحی و دستکاری های ستون فقرات صورت گرفته است. در اين مطالعه سعی شده با استفاده از دو ماده که به عنوان سد فيزيکی عمل می کنند ميزان فيبروز ايجاد شده را بررسی نماييم. به اين منظور دو گروه موشهای صحرايی (Rat) مورد آزمايش قرار گرفته اند. در هر گروه دو فضای غيرمجاور لامينکتومی شد که يک فضا به عنوان کنترل و فضای ديگر در گروه اول سليکون و در گروه دوم تفلون گذاشته شد. پس از شش هفته محل مورد آزمايش از دو نقطه نظر تغييرات ماکروسکوپيک و ميکروسکوپيک مورد ارزيابی قرار گرفت. مطالعه آماری نشان داد که با بکار بردن سيليکون، اسکار بين عضلانی، اسکار عمقی و نيز چسبندگی دورا کم می شوند. همچنين در بررسی ميکروسکوپی دانسيته الياف کلاژن در فضای اپيدورال، کاهش تراکم اين فيبرها نسبت به فضای کنترل نشان داده شد. در مورد تفلون نيز کاهش معنی دار در ميزان چسبندگی دورا وجود داشت ولی در مورد اسکار عضلانی و اسکار عمقی اين کاهش معنی دار نبود. در بررسی هيستولوژيک اين گروه کاهش تراکم الياف کلاژن در فضای اپيدورال مشاهده شد.