مقدمه: روده باريک از ارگان های حساس به راديوتراپی در بيماران مبتلا به کانسرهای لگن است و بعلت عوارض جدی حاصله از درمان، عامل عمده ايجاد محدوديت در اعمال دزهای درمانی لازم برای اين بيماران می باشد. پيدا کردن مناسب ترين تکنيک راديوتراپی برای بيماران مبتلا به کانسرهای لگن باتوجه به شرايط و امکانات موجود در مراکز درمانی کشورمان، هدف اين بررسی را تشکيل می دهد.

مواد و روش ها: 35 بيمار مبتلا به کانسرهای لگن، مراجعه کننده به بخش راديوتراپی انکولوژی بيمارستان امام خمينی تهران که انديکاسيون راديوتراپی تمام لگن را داشتند بترتيب ورود انتخاب شدند و تمامی بيماران در سه حالت مختلف زير با استفاده از سولفات باريم و گرافی روده باريک تحت سيمولاسيون لگن قرار گرفتند. 1) وضعيت Prone و مثانه پر، 2) وضعيت Prone و مثانه پر+کيسه آب، 3) وضعيت Supine و مثانه خالی. سپس سطح روده باريک در معرض راديوتراپی در حالت های فوق محاسبه و با استفاده از روش آماری (Bonfroni: Repeated measurement) تحت مقايسه قرار گرفتند.

يافته ها: بيمارانی که در وضعيت Prone و مثانه پر+کيسه آب تحت سيمولاسيون قرار گرفتند، ميانگين سطح روده باريک در معرض راديوتراپی 122.97 سانتيمتر مربع و در وضعيت مثانه پر و Prone برابر با 159.48 سانتيمتر مربع و در حالت Supine و مثانه خالی 215.48 سانتيمتر مربع بود. براساس اطلاعات بدست آمده سطح روده باريک در معرض راديوتراپی بيماران در وضعيت Prone و مثانه پر+کيسه آب در مقايسه با وضعيت Supine و مثانه خالی 57% بوده است. 

نتيجه گيری و توصيه ها: باتوجه به شرايط و امکانات مراکز درمانی کشورمان، استفاده از کيسه آب و درمان در وضعيت Prone و مثانه پر، بيشترين اثر را در کاهش سطح روده باريک در معرض پرتودرمانی در بيماران مبتلا به کانسرهای لگن دارد.