1385/2/11، جلد ۶۴، شماره ۳، صفحات ۶۹-۷۷

عنوان فارسی عوامل موثر بر روند مانور بازگردانی ذرات (CRM) در درمان بيماران مبتلا به سرگيجه وضعيتی حمله ای خوش خيم (BPPV)
چکیده فارسی مقاله زمينه و هدف: سرگيجه وضعيتی خوش خيم (BPPV) ، رايج ترين اختلال سيستم تعادلی است که در اثر ورود اتوکنيا يا ساير ذرات به مجاری نيم دايره و تاثير آنها بر کوپولا به وجود می آيد. قرار گرفتن بيمار در يک وضعيت خاص نظير دراز کشيدن باعث ايجاد علايم آن می گردد. شيوع بالای BPPV ، بر لزوم به کارگيری و گسترش مانور بازگردانی ذرات تاکيد می کند، از اين رو اين مطالعه برای بررسی عواملی که امکان دارد بر روند درمان مؤثر باشند، طراحی شده است.
روش بررسی: اين مطالعه به صورت مداخله ای از نوع قبل و بعد روی 58 بيمار (14 مرد و 44 زن با ميانگين سنی 22/13 12/48) مبتلا به BPPV انجام شد. افراد مورد مطالعه، بيماران مبتلا به BPPV مراجعه کننده به کلينيک توانبخشی سرگيجه دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران از سال 1381 تا 1383 بودند. نحوه مداخله در اين مطالعه به صورت انجام مانور درمانی بر روی بيماران بوده و بيماران بر حسب ميزان کارايی مانور تا بهبودی کامل يا خروج از مطالعه (نتيجه مثبت مانور هالپايک پس از سه بار پيگيری بيمار) در گروه های مختلف (بهبودی کامل، بهبودی تقريبی و عدم بهبودی) تقسيم بندی شدند. سپس تاثير عوامل سن، جنس، اتيولوژی، مدت ابتلا، يک طرفه يا دو طرفه بودن مشکل، تعداد مانورها و تعداد جلسه ها بر روند درمان ارزيابی شد.
يافته ها: از 58 بيمار مورد مطالعه ، 49 نفر کاملاً بهبود يافتند. ميزان بهبودی و به عبارت ديگر کارآيی درمان بر حسب سن ، جنس ، اتيولوژی و مدت ابتلا تفاوت معنی داری نداشت. درمان در BPPV يک طرفه به طور معنی داری مؤثرتر از دو طرفه بود و ينز غالب افراد (47 نفر) به يک جلسه درمان و حداکثر دو مانور (37نفر) نياز داشتند.
نتيجه گيری: CRM در درمان BPPV به طور قابل توجهی مؤثر است. انتظار می رود احتمال بهبودی در نوع يک طرفه آن بيشتر از دو طرفه باشد. از آنجا که غالب بيماران با انجام حداکثر دو مانور و معمولاً طی يک جلسه بهبود می يابند، شايد بتوان پيش بينی نمود احتمال بهبودی کامل در کسانی که بيش از اين تعداد نياز دارند کمتر می شود.

کلیدواژه‌های فارسی مقاله سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم،مانور بازگردانی ذرت

عنوان انگلیسی Variables affecting canalith repositioning maneuver (CRM) trend for treating patients with benign paroxysmal positional vertigo (BPPV)
چکیده انگلیسی مقاله

Background: The purpose of this study was to identify variables affecting outcome in patients with benign paroxysmal positional vertigo (BPPV) treated with canalith repositioning maneuver (CRM).

Methods: This interventional study was conducted on 58 patients (14 males, 44 females, mean age 48.12+13.22) referred to the Vertigo Rehabilitation Clinic of the Rehabilitation School of Tehran University of Medical Sciences from 2002 to 2004. All patients were treated with CRM. According to the treatment efficacy the patients were allocated in three groups: completely treated, partially treated, and not treated. The effect of factors including age, sex, etiology, duration of BPPV, unilateral or bilateral disease, number of maneuvers, and number of sessions on outcome in patients was evaluated.

Results: Forty-nine patients (84.5%) were completely cured. Age, sex, etiology, and duration did not significantly affect the treatment outcome. Unilateral BPPV can be treated significantly better than bilateral BPPV. Forty-seven patients who were completely treated needed 1 session and thirty-seven of them required 2 maneuvers.

Conclusion: CRM is significantly effective for BPPV treatment. Treating unilateral BPPV is expected to be easier. As most of the patients will be cured by 1 or 2 maneuvers or in 1 session, patients who required more sessions or more maneuvers may not be completely treated.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله benign paroxysmal positional vertigo,BPPV,canalith repositioning maneuver,CRM

نویسندگان مقاله 22413---22414---22415---22416---22417---22418---22419---

نشانی اینترنتی http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-976&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات