1381/6/10، جلد ۶۰، شماره ۶، صفحات ۴۸۳-۴۹۲

عنوان فارسی بررسی خصوصيات چسبندگی و فعاليت کشندگی ماکروفاژهای پريتونئال به کمک Phorbol Myristate Acetate و ارزيابی توان اکسيداتيو توسط Nitroblue Tetrazolium
چکیده فارسی مقاله

مقدمه: ماکروفاژهای پريتونئال، اصلی ترين جمعيت سلولهای موثر در اين محوطه حياتی و بعنوان سد دفاعی بر عليه تهاجم ارگانيسم هايی است که احتمال نفوذ آنها از دستگاه گوارش مطرح می باشد. اين سلولها از منوسيتهای اوليه در گردش خون مشتق گرديده و بدنبال تکامل تغذيه ای در پستانداران شکل می گيرند. در اين بررسی، سعی گرديده که بطور تجربی و با روشهای رايج کشت سلول خصوصيات التهابی و فعاليتهای کشندگی اين رده سلولی به کمک محرک مناسب و لازم را ارزيابی و سنجش نماييم. توان چسبندگی اين سلولها و تکوين مورفولوژيک و فعاليت اکسيداتيو آنها، از مهمترين جنبه های آزمايشگاهی اين پژوهش بوده است.

مواد و روشها: اين تحقيق بصورت تجربی در سال 1379 در گروه ايمونولوژی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی طراحی و انجام گرفت. سلولهای فاگوسيتيک منوسيتی به طريق لاواژ پريتونئال از موشهای 2 هفته ای شيرخوار با تکنيک رايج، اخذ گرديد. پس از قرار دادن در محيط کامل کشت سلول، سلولها به دو گروه مورد و کنترل تقسيم گرديدند که دريافت کننده فوربول ميريستات استات (PMA+) و بدون محرک (PMA-) بودند. هر دو سيستم کشت سلولی در مقاطع مختلف زمانی از 1 الی 24 ساعت تحت انکوباسيون در شرايط رايج کشت گرديدند. در هر يک از زمانهای مختلف فوق، سلولهای محيط کشت از حيث تعداد چسبنده و نيز تکامل مورفولوژيک و قدرت حياتی مورد ارزيابی قرار گرفتند. در ايده آل ترين زمان چسبندگی از حيث تعداد سلول و مناسب ترين مرحله تکوينی که مربوط به کسب خصوصيات ماکروفاژی آنها بود، آزمايش احيا ماده NBT به عنوان انديکاتور سيستم کشندگی و انفجار تنفسی سلول در هر دو گروه سلول انجام شد.

يافته ها: سلولهای رده منوسيتی موجود در مايع لاواژ در گروه PMA+ از اولين ساعت آغاز کشت شروع به چسبيدن به سطح پلاستيکی فلاسک کشت نمودند و تعداد سلولهای چسبنده در ساعت 18 به حداکثر ميزان خود رسيد. در گروه کنترل، از ساعت دوم الی 24 پس از شروع انکوباسيون، چسبندگی سلولها ادامه يافت. ايده آل ترين مورفوژنز ماکروفاژی در سلولهايی که PMA دريافت داشتند در ساعت چهارم اتفاق اتفاد در حاليکه سلولهای فاقد محرک در ساعت 12 به اوج تکامل مورفولوژيک و ماکروفاژی رسيدند. در مناسب ترين زمان انکوباسيون، از حيث فراوانی سلولهای چسبنده و تکوين ايده آل ماکروفاژی، در هر دو گروه آزمايش احيا NBT به منظور تعيين درصد سلولهای واکنش دهنده انجام گرديد. گروه PMA+ از حيث توليد راديکالهای اکسيداتيو و احيا NBT و تشکيل بلورهای فورمازان با ميزان نسبی (92 درصد) ارزابی گرديدند در حاليکه با رعايت اصول فوق، سلولهای PMA- با (67 درصد) را نشان دادند.

نتيجه گيری و توصيه ها: يافته های ما نشان داد که توانايی اکسيداتيو و عملکردی فاگوسيتهای پريتونئال که مشتق از منوسيتهای در گردش بوده و در حيوان شيرخوار به مناسب ترين صورت ممکن قابل اخذ می باشد، بسيار بالا بوده و اين بيانگر نقش استراتژيک و بحرانی اين سلولها در دفاع ذاتی می باشد. از طرفی دست يابی به اين سلولها، امکان اجرای تحقيقات و پژوهشهای دقيق تری را در رابطه با اعمال فاگوسيتيک در دفاع طبيعی را فراهم می آورد.

کلیدواژه‌های فارسی مقاله

عنوان انگلیسی The adherence and functional properties of mice peritoneal macrophage phagocytic system with Phorbol Myristate Acetate stimulation and Nitroblue Tetrazolium reduction assay
چکیده انگلیسی مقاله

Introduction: PMA is known to induce the differentiation of monocytes to macrophages. This agent also increases the killing effect of the monocytes/macrophages through oxidative burst and can be used as a stimulant for oxidative burst assay. The present experimental study was intended to investigate the in vitro effects of PMA on the differentiation, morphological changes, cell adherence and the viability of monocyted-derived macrophages (MDMs). Besides, MDM capacity for free radical production was assessed, indicating the oxidative burst events.

Materials and Methods: This experimental study has been design in Department of Immunology of S.B.M.U in Tehran Iran (year 2000). Peripheral mononuclear cells from adult Balb/c mice were isolated and cultured in complete tissue culture medium and divided in two group: control, (without PMA) and test (were added Pma=450 ng/ml). MDMs wee counted on the hours 1, 2, 3, 4, 6 and 18 and their characteristics were confirmed by morphological analysis (histological features) in both groups. Viability of MDMs was assessed using trypan blue. In the peak time of MDMs activation the oxidative burst was determined by NBT reduction.

Results: The obtained results suggested that PMA had significant effect on the differentiation of monocytes to macrophages. The morphologic maturation tended to occur in earlier stages in the PMA treated cells comparing to the control MDMs. Also, the number of adherent cells was considerably more in PMA stimulated monocytes. The peak time of cell adherence in the presence of PMA was no the second hour. As the incubation period increased, the significant difference between the numbers of adherent cells in two culture systems decreased. However, viability decreased significantly in the PMA treated MDMs, i.e. PMA treatment induced rapid apoptosis in the MDMs after their activation. PMA stimulated MDMs markedly (60%). Also we mentioned that the primary un-stimulated MDMs only revealed (55%) of NBT reduction after treatment with PMA at NBT reduction stage.

Conclusion: Phagocytic function and oxidative burst assay in monocyte-macrophage lineage can be a diagnostic tool for identification and management of some Immunological abnormality and defect and can be establish distinct from other phagocytic system assessment.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Peritoneal,Macrophages,PMA stimulation,NBT reduction assay

نویسندگان مقاله 22528---22529---22530---

نشانی اینترنتی http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1224&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات