مقدمه: پريتونيت باکتريال شايعترين عفونت در بيماران سيروتيک دارای آسيت است و فراوانی آن در بيماران کبدی دارای آسيت از کمتر از 8% تا 40% گزارش شده است که در صورت عدم درمان مناسب و سريع باعث فوت تعداد زيادی از بيماران خواهد شد. علائم بيماری می تواند کاملا غير اختصاصی باشد. هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی فراوانی پريتونيت اوليه باکتريال در کودکان مبتلا به بيماری کبدی دارای آسيت هنگام بستری در بيمارستان مرکز طبی کودکان از خرداد 1378 تا خرداد 1379 و نشان دادن لزوم انجام پاراسنتز روتين در اين کودکان می باشد.

مواد و روش ها: برای اين منظور در اين پژوهش مقطعی-توصيفی تمام کودکان دارای بيماری کبدی مبتلا به آسيت در هنگام بستری که 91 نفر بودند مورد پاراسنتز روتين قرار گرفتند و يافته های بالينی و آزمايشگاهی مبتلايان به پريتونيت باکتريال با گروه غير مبتلا مقايسه شد.

يافته ها: از ميان کودکان مورد مطالعه 22 نفر (24%) دارای پريتونيت بودند. بين فراوانی پريتونيت با سن، تب، درد شکم، پلی نوکلئوز خون، طولانی شدن PT و کاهش آلبومين سرم ارتباط معنی دار بود (P<0.05). تمام بيماران در گروه B و C از دسته بندی Child's grade قرار می گرفتند و شايعترين جرم های بدست آمده شامل پنوموکوک و اشرشياکولای بودند. از نظر نوع پريتونيت بيشتر بيماران در گروه Culture negative neutrocytic ascites قرار می گرفتند. 

نتيجه گيری و توصيه ها: يافته های مطالعه بر انجام روتين پاراسنتز در کودکان مبتلا به بيماری کبدی دارای آسيت هنگام بستری در بيمارستان و دقت هرچه بيشتر در انجام کشت مايع آسيت در کنار تخت بيمار تاکيد دارد.