عواملی که در بيماران بيمارستانها ايجاد تب می کنند، بيشتر از همه، عفونتها و بعد از آن علل ديگر غيرعفونی مثل متابوليک، اختلال ايمنی، آلرژی، آنافيلاکسی داروئی، نارسايی غدد داخلی، آمبولی ريه، بيماريهای خونی، بيماری سرم و بالاخره هيپرترمی بدخيم می باشد. در بيماران عادی و با وضعيت بدنی مناسب که مورد اعمال جراحی يا درمانهای مختلف قرار می گيرند، تب عارضه نامطبوعی است، چه رسد به بيماران بحرانی و بدحال بخش مراقبتهای ويژه (ICU) که با تابلوهای مبهم تشخيصی و درمانی و با کمی امکانات دستگاههای کمک تشخيصی قابل حمل بر بالين بيماران از حساسيت ويژه ای برخوردارند. در اين تحقيق که به مدت شش ماه در بخش ICU بيمارستان سينا انجام شده است، برآن شديم تا با تقسيم بندی علل و علائم مواردی که بيمار تب شديدی را نشان می داد، برای آنان برنامه ريزی صحيح بالينی و آزمايشگاهی تشخيصی و مشورت با ساير متخصصين را انجام داده و با درمان صحيح اين بيماران، از معلوليت و مرگ و مير بالای آنان جلوگيری کرده و درصد بالايی (بيش از 60%) از اينان را درمان کرده و پس از طی مرحله بحرانی فيزيکی و رفع تب، با شفای نسبتا خوب، به بخش، جهت گذراندن دوره نقاهت بفرستيم. نتايج اين درمان موثر را، با گروه شاهد که از بيماران بخشهای مختلف داخلی و جراحی، با تابلوهای مشابه فوق و همچنين تعدادی بيماران مشابه در قبل از اين تحقيق، مورد مقايسه قرار داديم.