68 مورد شکستگی های ناحيه ستون فقرات گردنی، پشتی و کمری بين سالهای 1375-1370 در بيمارستان های سينا، امام خمينی، پارس و خاتم الانبيا با پيگيری متوسط 36 ماه از نظر: 1) بالينی: درد، توانايی کاری و ميزان حرکات. 2) پرتونگاری: مقايسه راديوگرافی های ساده نيمرخ ستون فقرات در حالت ايستاده مورد بررسی و مطالعه قرار گرفتند. بطور کلی بيمارانی که بيش از 50 درصد کاهش ارتفاع جسم مهره، بيش از 50 درصد اشغال فضای داخل کانال نخاعی و علائم عصبی داشتند، مورد جراحی و مابقی بطور غيرجراحی درمان شدند. در مقايسه روش های مختلف درمانی با اندازه گيری راديوگرافی های بعد از عمل، مشخص شد که با توجه به کاهش منطقه فيوژن، اصلاح ساژيتال، عدم کاهش اصلاح اوليه و کاهش زمان نقاهت، کاربرد وسيله C.D در گروه عمل شده نتايج بهتری داشته است. برای افراد با وزن بالا و کارهای سنگين و در کسانی که دچار شکستگی و خردشدگی شديد جسم مهره می باشند، علاوه بر کاربرد وسيله C.D از خلف، تجديد ساختمان توام قدامی همراه با پيوند استخوانی، خصوصا در ناحيه اتصال پشتی-کمری ضروری است.