57 بيمار مبتلا به SCC مراجعه کننده به بيمارستانهای امام خمينی، اميراعلم و انستيتو سرطان در سالهای 76-73 مورد بررسی قرار گرفتند که 23 مورد زن و 34 مورد مرد با طيف سنی 25 تا 85 سال بودند. از اين تعداد 21 مورد (36/8%) در استخوان فک فوقانی و 37 مورد (64/9%) در استخوان فک تحتانی و 1 مور (1/7%) در هر دو استخوان به صورت همزمان دچار بدخيمی شده بودند. بيماران مورد بررسی از نظر شاخصهای فردی (جنس، سن، شغل، محل تولد و سکونت)، شاخص های اتيولوژيک (مصرف سيگار، استعداد فاميلی)، شکايات بالينی، مکان های درگيری، خصوصيات هيستوپاتولوژيک بيمار (grade ،stage و درگيری لنفاوی)، ميزان درگيری استخوانی و نسوج نرم همراه و درمانهای بکار برده شده و موارد ناشی از عود ضايعات قبلی مورد مطالعه قرار گرفتند. نتايج حاصل از مطالعه چنين می نمودند که عليرغم مراجعه ديرهنگام اکثريت قريب به اتفاق اين بيماران به پزشک، خصوصيات تهاجمی ضايعات تومورال کمتر از حد انتظار بوده است و عليرغم بکارگيری درمانهای تهاجمی، درصد قابل توجهی از بيماران به دنبال عود ضايعات قبلی خود مراجعه نموده بودند. بعلاوه، پراکندگی جغرافيايی خاص بيماری از نظر محل سکونت و محل تولد بيماران نشانگر احتمال دخالت مسائل اقليمی و آب و هوايی خاص در ايجاد بيماری است.