مساله غذا و توليد و نگهداری آن همواره يکی از مسايل مهم حيات انسانی بوده است. محدوديت توليد آن در ارتباط با اوضاع جوی، جغرافيايی، جمعيتی و نگهداری آن در رابطه با مال انديشی و آينده نگری برای برطرف نمودن يکی از اساسی ترين نيازهای بشری، مطالب و مباحث متعددی را برانگيخته است. متفاوت بودن مناطق مختلف کره زمين از نظر جنس خاک، دما، ميزان رطوبت و بارندگی از يکطرف و ساخت و تراکم جمعيتی از طرف ديگر، نه تنها ميزان و نوع توليد مواد غذايی را محدود کرده، بلکه شيوه های نگهداری و متدهای جلوگيری از فساد آنها را در چارچوب امکانات و تسهيلات موجود معين نموده است. توليد مازاد بر نياز در مناطق حاصلخيز و نياز مبرم به دريافت مواد غذايی در مناطق خشک و کويری، ضرورت مبادله و انتقال مواد غذايی را به لحاظ اقتصادی و انسانی بطور روزافزونی اجتناب ناپذير می نمايد. آنچه در اينمورد بسيار مهم و حياتی بنظر می رسد سلامتی غذا، آلوده نبودن آن و مقاومت آن در برابر فرآيند فسادپذيری است. بنابراين تلاش برای حفظ و نگهداری موادغذايی خام و پخته ابعاد ويژه ای يافته است. در دويست سال اخير روشهای بسيار پيشرفته ای جهت نگهداری موادغذايی طراحی شده که در اکثر آنها نقش بسته بندی بسيار حياتی می باشد. غذاهای بسته بندی شده بدليل توليد صنعتی نقش بسيار مهمی را در بهداشت تغذيه مردم ايفا می کند و به همين دليل آمار بيماريهای ناشی از مصرف غذاهای آلوده در کشورهای صنعتی کاهش يافته و رفته رفته تمايل مردم به مصرف غذاهای صنعتی کاسته می شود. بدليل پرهزينه بودن توليد صنعتی غذاهای بسته بندی شده، عده ای با سرمايه اندک در محيط های غيربهداشتی اقدام به توليد غذاهای بسته بندی شده غيرمجاز می کنند که مصرف آنها خطرات زيادی را به همراه دارد. اين مقاله به بررسی ميزان غذاهای بسته بندی غيرمجاز می پردازد.