امروزه تروما بعنوان يک معضل بزرگ در جوامع صنعتی و پيشرفته مطرح است و سالها است که سيستم ترومای منسجم بعنوان يک سيستم کارآمد در کاهش مرگ و مير و عوارض تروما مطرح شده و مورد استفاده قرار گرفته است. در ايران سيستم منسجم تروما وجود ندارد و مضافا مطالعات جامعی که بتواند بررسی کاملی از وضعيت موجود سوانح و حوادث بدست دهد شايد تاکنون وجود نداشته است. مقاله حاضر مبتنی بر يک مطالعه تحليلی آينده نگر از نوع کوهورت می باشد که به مدت يک سال در سه مرکز عمده تروما در سطح شهر تهران صورت گرفته است و مشتمل بر اطلاعات کاملی از 58005 بيمار ترومايی مراجعه کننده به اورژانس بيمارستانهای فوق الذکر می باشد. مقاله حاضر سعی بر دادن گزارش کاملی از فاکتورهای اپيدميولوژيک و دموگرافيک بيماران و بررسی جامعی از عوامل ايجاد کننده تروما شامل تصادفات، سقوط از ارتفاع، گلوله، اصابت اجسام برنده و غيربرنده و تاثير آن در شدت آسيب حاصله و سرنوشت بيماران بوده است. براساس آناليز بعمل آمده، مصدومين تروما عمدتا مردان (80%) جوان (با نمای سنی 29-20 سال) بوده اند. بيماران عمدتا بی سواد يا از سطح سواد پايين برخوردار بوده اند. شايعترين مکانيسم تروما اصابت اجسام غيرنافذ بوده است (44/9%). شايعترين علت تروما در بيمارانی که بستری شده اند، سوانح ناشی از تصادفات رانندگی می باشد (39/9%). علت تروما در آسيب های شديد (ISS>12) نيز باز همين تصادفات وسايل نقليه بوده است (53/7%). نوع تروما بطور قابل توجهی از نظر آماری با شدت آسيب وارده، لزوم بستری شدن و سرنوشت بيماران مرتبط می باشد. از اين ديد به ترتيب گلوله گرم، تصادفات و سقوط از بلندی از مهمترين اين عوامل بوده اند.