مقدمه: بدن انسان از ابتدای تولد در معرض ترکيبات اکسيدان و راديکال های آزاد قرار می گيرد. اين ترکيبات بشدت فعال بوده و با مولکول های حياتی واکنش می دهند. در داخل بدن موجودات زنده جهت مقابله با تهاجم ترکيبات اکسيدکننده سيستم دفاعی بيولوژيک آنتی اکسيدانی وجود دارد. ترکيبات فعال اکسيژن در سلول های سيستم ايمنی، همانند ديگر سلول ها، بعنوان بخشی از متابوليسم طبيعی سلول و نيز در بعضی از اين سلول ها بعنوان قسمتی از فعاليت اختصاصی آنها (مانند فاگوسيتوز) بوجود می آيند. آنتی اکسيدان ها با ممانعت از بروز آسيب های اکسيداتيو وارده به اجزا مختلف سلول های سيستم ايمنی، شرايط را جهت عملکرد بهينه سلول های اين سيستم مهيا می سازند.

مواد و روش ها: مطالعه حاضر از اسفند ماه 1378 لغايت آبان ماه 1379 در بخش ايمنولوژی آزمايشگاه مرکزی سازمان انتقال خون ايران و نيز در گروه ايمنولوژی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است. اين مطالعه به روش همخوانی (Correlational) انجام شده که در آن ارتباط بين ميزان قدرت آنتی اکسيدانی تام پلاسما و دو عملکرد عمده سلول های سيستم ايمنی شامل پاسخ تکثيری لنفوسيت ها تست (Lymphocyte transformation test: LTT) به روش اليزا و حرکت هدفدار نوتروفيل ها (تست کموتاکسی) مورد بررسی قرار گرفته است. افراد تحت مطالعه در اين بررسی 60 زن و مرد سالم 60-21 ساله بوده اند. پس از اندازه گيری قدرت آنتی اکسيدانی تام پلاسما به روش (Ferric reducing/antioxidant power assay: FRAP) و انجام تست های LTT و کموتاکسی بر روی نمونه خون اين افراد، آزمون آماری همبستگی اسپيرمن بين متغير قدرت آنتی اکسيدانی تام پلاسما و متغيرهای پاسخ تکثيری لنفوسيت ها و حرکت هدفدار نوتروفيل ها انجام گرديد.

يافته ها: نتايج بدست آمده نشان دادند که بين قدرت آنتی اکسيدانی تام پلاسما و دو متغير نامبرده همبستگی معنی داری (P<0.0001) وجود دارد.

نتيجه گيری و توصيه ها: بنظر می رسد آنچه که اهميت دارد، حفظ تعادل اکسيدان نسبت به آنتی اکسيدان می باشد. اين امر معياری مهم در عملکرد سلول های سيستم ايمنی محسوب می شود.