يک مطالعه تحليلی به منظور بررسی نتيجه بارداری در خانمهای با سابقه نازائی شامل تعيين عوارض مامائی و زايمان و همچنين عوارض جنينی و نوزادی و نحوه زايمان طرح ريزی شد و در طول نيمه دوم سال 1372 اجرا شد، به اين ترتيب که 212 خانم باردار با سابقه نازايی (يعنی سابقه عدم باروری در حداقل يکسال نزديکی بدون استفاده از روشهای پيشگيری از بارداری و عدم شيردهی) با حاملگی منفرد و بالای 20 هفته حاملگی و 212 خانم باردار بدون سابقه نازايی با همان شرايط از 4 بيمارستان آموزشی تهران بطور تصادفی در نظر گرفته شدند. دو گروه از نظر سنی و تعداد زايمان همسان (Match) گرديدند. عاقبت بارداری در دو گروه ثبت شد و نتايج بدست آمده تجزيه و تحليل و با يکديگر مقايسه گرديد. نتيجه اينکه ميزان بروز اکثر عوارض در نظر گرفته شده (که عبارت بودند از پرزانتاسيون غيرطبيعی، LBW ،SGA، پره اکلامپسی، زايمان زودرس) در خانمهای با سابقه نازايی بيش از خانمهای بدون سابقه نازايی بود، اما از نظر آماری اختلاف معنی داری وجود نداشت، بجز در مورد انجام عمل سزارين و خونريزی نيمه اول حاملگی (P<0.005) و همچنين سابقه سقط (P<0.05) که در خانمهای با سابقه نازايی بطور معنی داری بيش از گروه شاهد بود. اما در مقايسه ای که بين دو گروه از نظر بروز و عدم بروز عارضه در حين زايمان بطور کلی انجام گرفت، گروه دارای سابقه نازايی به طور معنی داری پرعارضه تر از گروه بدون سابقه نازايی بود (P<0.05).