امواج مغزی، ناشی از فعاليت های خودبخودی نرونهای مغزی می باشد. از عوامل بسيار مهمی که باعث تغييرات اين امواج می شوند، ميانجی های عصبی می باشند. داروهای مختلف می توانند آزادسازی اين مواد را در فضای سيناپسی تغيير دهند که اين امر باعث تغيير در دامنه و فرکانس امواج مغزی می شود. در اين تحقيق سعی شده اثر بعضی از داروهای وابسته به سيستم دوپامينرژيک بر روی اين امواج، مورد رسيدگی قرار گيرد. روش: برای اين منظور، پس از بيهوش کردن موش صحرايی توسط ماده بيهوش کننده يوريتان و کاشتن دو الکترود در نواحی فرونتال و پريتال و ارتباط آنها با دو رشته سيم به دستگاه فيزيوگراف، امواج مغزی ثبت و توسط کامپيوتر مورد آناليز قرار گرفت. تزريق داروها بصورت داخل صفاقی و داخل بطنی انجام شد. نتايج: تزريق داخل صفاقی ديازپام (5 mg/kg) با کاهش امواج کم فرکانس و افزايش امواج پر فرکانس، عمق بيهوشی را کاهش داد. در صورتی که تزريق داخل بطنی SKF 38393، برخلاف ديازپام، موجب افزايش توان نسبی امواج دلتا و کاهش توان نسبی امواج آلفا شده و عمق بيهوشی را افزايش می دهد. داروی سولپيريد، اثرات دوگانه ای از خود بروز داده است، بطوری که در دوز بالا ضمن کاهش توان نسبی امواج تتا، توان نسبی امواج دلتا را افزايش داده است ولی در دوز پايين (250 ميکروگرم برحسب کيلوگرم)، اين اثرات معکوس شده اند. تزريق همزمان دو داروی کوئين پيرول و سولپيريد در حالت هوشياری، اثراتی مشابه ديازپام بر روی امواج مغزی ايجاد نمود. بحث: اثرات دوگانه ای که بوسيله آگونيست و آنتاگونيست های گيرنده های D2 مشاهده شد، می تواند به علت اختصاصی نبودن اثر اين داروها بر روی اين رسپتورها باشد و احتمالا مکانيزمهای ديگری بايستی در بروز اين اثرات دخالت داشته باشند. نکته مهم در اين تحقيق اين است که عمق بيهوشی، توسط ديازپام کاهش داده شده و به نظر می رسد که اين دارو نتواند خواب عميق القا نمايد.