بزهکاری نوجوانان مسئله ای اجتماعی است که موجب ناراحتی و رنج خانواده ها و باعث مشکلاتی برای نهادهای اجتماعی و موسسات دولتی می گردد. به منظور پيشگيری از اين رفتار نابهنجار، آگاهی کامل از علل بزهکاری ضروری به نظر می رسد. در اين مقاله، به بررسی ميدانی موضوع بزهکاری نوجوانان که به جرم بزهکاری در تهران بزرگ در سال 1371 دستگير شده اند، پرداخته ايم. چارچوب نظری اين بررسی، يک نظريه التقاطی است که از تلفيق دو نظريه کنترل اجتماعی هيرشی و پيوندهای افتراقی ساترلند و کرسی به وجود آورده ايم تا در تعيين علتها، هم نيروهای درونی و هم نيروهای بيرونی موثر در بزهکاری را به حساب آوريم. از بين 140 پسر و 15 دختر زير 18 سال که در آن سال دستگير شده بودند، با 90 پسر و همه دختران مصاحبه سازمان يافته به عمل آورديم و چهار متغير مربوط به معرف اعمال بزهکارانه و 81 متغير مستقل را که شامل خصوصيات فردی، وضع زندگی و مهاجرت، نظام حمايتی خانواده، باورها و عملکردها، ارتباط با بزهکاران و سرگرميها و گذران اوقات فراغت بودند، اندازه گيری کرديم. از روش آماری تحليل عاملی برای تحويل داده ها به ابعادی کوچکتر استفاده کرده ايم. اجرای يک تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد که تنها سه عامل بر شدت بزهکاری اثر دارند و می توانند آن را تبيين کنند. اين سه عامل عبارت بودند از: "وابستگی نوجوانان به خانواده"، "باورها و نگرشها" و "ارتباط با بزهکاران". يافته های بررسی، فرضيه پژوهش را مبنی بر اينکه کنترل اجتماعی و پيوندهای افتراقی با بزهکاران به تنهائی يا به طور توام بر بزهکاری نوجوانان اثر دارند را تاييد کرد.