تلومر که در سال 1938 برای اولين بار شناسايی شد، ساختار انتهايی کروموزوم در يوکاريوت‌ها است که وظيفه حياتی حفاظت از انتهای کروموزوم را بر عهده دارد. در انسان و مهره‌داران تلومر از هزاران تکرار '3'-TTAGGG-5 که به‌شکل پشت سر هم در انتهای کروموزوم قرار دارند، تشکيل شده است و وظيفه اصلی آن حفاظت و پايداری کرموزوم می‌باشد. تلومر انتهای کرموزوم را از تجزيه شدن، نوآرايی و الحاق انتهايی حفظ می‌کند. در هر تقسيم سلولی به‌شکل پيوسته بخشی از درازای تلومر کوتاه می‌شود. کوتاه شدن پيوسته تلومر به جدا شدن يک‌سری از پروتئين‌ها از ساختار تلومرو تغيير بيان‌ژن منجر می‌شود. وجود تلومر موجب سرکوب ژن‌های‌مجاور می‌شود و کوتاه شدن تلومر موجب کاهش قلمرو اثر آن در سرکوب ژن‌های مجاور می‌گردد و ژن‌هايی که تاکنون خاموش بوده‌اند، روشن می‌شوند. کوتاه شدن مداوم تلومر به‌توقف چرخه سلولی و مرگ سلولی می‌انجامد. سه مکانيسم کلی برای افزايش درازای تلومر در موجودات يوکاريوت وجود دارد و مکانيسم غالب استفاده از آنزيم تلومراز است. تلومراز آنزيمی است که بدون نياز به الگو موجب سنتز تلومر می‌شود. در حدود 90% از سلول‌های سرطانی دارای سطح بالايی از آنزيم تلومراز هستند. اين سلول‌ها به‌کمک آنزيم تلومراز، کوتاه شدن تلومر را که در پی تقسيم‌های متوالی روی می‌دهد جبران می‌کنند. در مجموع تلومراز می‌تواند يک‌هدف مناسب در درمان و مهار سرطان به‌حساب آيد و تاکنون روش‌هاي گوناگونی مانند مهار مستقيم تلومراز و ايمنی‌درمانی تلومراز برای‌مهار اين‌آنزيم پيشنهاد شده است.