بيماری ديابت قندی شايعترين بيماری متابوليک اندوکرين دوران کودکی و نوجوانی است که اثرات قابل توجه بر تکامل جسمی و روانی بيماران برجای می گذارد. در مطالعات متعدد، مشخص شد که در بيماران ديابتی نوع يک، کاهش واضح توده استخوانی و نيز رشد قدی در درازمدت ايجاد می شود. برای بررسی اين مشکلات، تحقيقات وسيعی انجام گرديده و مشخص شده که در بسياری از بيماران ديابتی، مقادير مختلف کلسيم در ادرار دفع می گردد. ممکن است علت استئوپنی و اختلال رشد قدی کودکان ديابتی نيز دفع بيش از حد کلسيم در ادرار باشد. در اين مطالعه برآن شديم تا با بررسی گروهی از بيماران ديابتی، ميزان دفع کلسيم ادراری را در آنها بررسی کنيم و در مواردی که دفع کلسيم بيش از حد طبيعی بود، ببينيم آيا بين ميزان دفع کلسيم با ميزان قند خون همزمان ارتباطی وجود دارد يا خير؟ لذا با بررسی 50 کودک ديابتی که در شش ماهه دوم سال 1379 به بيمارستان مرکز طبی کودکان مراجعه کرده بودند، به اين نتيجه رسيديم که فراوانی هيپرکلسيوری در بيماران 88% بود و ارتباط معنی داری با قند ادرار داشت و بطور معنی داری با افرادی که سالم هستند متفاوت بود. اين تحقيق نشاندهنده تاثير گليکوزوری روی رشد بيماران است که می تواند مقداری از آن به علت دفع کالری باشد و مقداری بعلت دفع کلسيم و نهايتا با کنترل مناسب قند خون می توان از اين دو به نحو چشمگيری کاست.