| زمينه و هدف: ديابت بارداری بهصورت عدم تحمل کربوهيدرات که اولين بار در بارداری تشخيص يا شروع شده است، تعريف میشود. اين مساله منجر به افزايش عوارض مادری و جنينی میشود، که با انجام غربالگری و تشخيص زودرس میتوان بروز اين عوارض را کاهش داد. هدف از اين مطالعه ارزيابی تأثير غربالگری انتخابی برای تشخيص ديابت بارداری (GDM): براساس ارزيابی ريسک فاکتورها و نيز براساس توصيه چهارمين کارگاه کنفرانس GDM میباشد.
روش بررسی: طی يک مطالعه مورد- شاهدی در بيمارستان حضرت زينب (س) تعداد 370 خانم باردار مبتلا به GDM به عنوان گروه مورد و 600 خانم باردار با تست تحمل قند طبيعی به عنوان گروه شاهد انتخاب و با توجه به ريسک فاکتورها براساس توصيه چهارمين کارگاه- کنفرانس بينالمللی GDM مورد بررسی و ارزيابي مقايسهای از نظر عوارض مادی و نوزادی قرار گرفتند. از آناليز لجستيک رگرسيون براي تخمين ميزان خطر نسبی (odds Ratio) با فاصله اطمينان 95%CI استفاده شد.
يافتهها: شيوع ريسک فاکتورها بهطور مشخصی در گروه بيماران GDM بالاتر بود، اما 45 نفر (12%) از آنها فاقد هرگونه ريسک فاکتوری بودند. 107 نفر (29%) از خانمهای گروه GDM در گروه با ريسک پايين قرار داشتند و اگر از غربالگری انتخابی انجام میشد اين بيماران ناشناخته باقی میماندند. عوارضی اصلی نوزادی در گروه با ريسک پايين از عوارض نوزادی ساير خانمهای با GDM تفاوت مشخصی نداشت. نتيجهگيری: توصيههای مبنی بر عدم انجام غربالگری برای گروه کمخطر مورد ترديد است در حالیکه غربالگری جامع همه خانمهای حامله منطقی بهنظر میرسد. |