در سه دهه اخير موارد اتوپسی در دانشکده‌های پزشکی، در آموزش و پژوهش به‌شدت کاهش يافته است. اين امر در سطح جهانی نيز مشهود است و موجب نگرانی متخصصان آموزش پزشکی شده است. کاهش ميزان اتوپسی آموزشی، دلايل متعددی دارد که از اهم آنها، اعتماد بيش ازحد بر روش‌های تشخيصی جديد و امکانات بکارگيری روش‌های درمانی تازه است. مقالات متعددی نشان داده‌اند که اين تصور صحيح نبوده و بين 9 تا 40 درصد خطاهای ماژور بين تشخيص‌های بالينی و يافته‌های پس از مرگ وجود داشته است. به نظر می‌رسد با توجه به محدود بودن امکانات مدرن تشخيصی اين خطاها در ايران بيشتر باشد. عدم علاقه پزشکان بالينی برای درخواست اتوپسی، عدم دسترسی به امکانات اتوپسی در بيمارستان‌ها، عدم مديريت درد‌آشنا و دلسوز، نبود بودجه و مهمتر از همه عدم علاقه خود پاتولوژيست‌ها از علل موثر در کاهش انجام اتوپسی می‌باشد. يکی از دلايل کمبود اتوپسی آموزشی در ايران عدم آشنائی فرهنگی پزشکان بالينی و مردم به فوائد اتوپسی و نقش عظيم آن در درستی تشخيص، درمان مناسب، جلوگيری از هزينه‌های بی‌مورد و استفاده از آن در برنامه‌های بهداشتی ملی و آموزش صحيح پزشکی است. در اين نوشتار، ما سعی کرديم که اين موارد را با ادّله بيان کنيم و راه‌کارهای مقابله با کاهش اتوپسی را بنويسيم. توصيه شده است که برنامه آموزش دستياری رشته پاتولوژی، مصوب شورای آموزش پزشکی و تخصصی در مورد اتوپسی، به‌دقت اجرا گردد. برای بازگرداندن اتوپسی در جايگاه آموزشی خود و جلوگيری از مرگ اتوپسی، نيازمند همکاری و هماهنگی در تمام سطوح آموزش و خدمات پزشکی خصوصاً پاتولوژيست‌ها و پزشکان بالينی و نظر موافق کمک مقامات دولتی و قانون‌گذاری دارد.