درد يکی از مسائل بسيار مهم و گاه مشکل زايی است که بيماران و پزشکان، به کرات با آن مواجه می شوند. از نظر بالينی، درد می تواند حاد يا مزمن باشد. درد حاد معمولا علت مشخص داشته و به درمانهای دارويی يا جراحی پاسخ مناسبی نشان می دهد. در صورتيکه دردهای مزمن، همراه با مشکلات تشخيصی و درمانی هستند. تحريکات درد، از طريق اعصاب محيطی و رشته های حسی اعصاب جمجمه ای، به مراکز درد هدايت می شوند. واسطه های عصبی متعدد و عوامل تعديل کننده متنوع، بر اين مسير تاثير می گذارند. نکته اساسی در درمان درد، اين است که بتوانيم درد ناشی از تحريک پايانه های حسی (nociceptive pain)، درد مربوط به آسيب ناکامل عصب محيطی (causalgia ،nerve trunk pain) و دردهای منتج از محروميت مراکز احساس درد از آورانهای حسی (deafferention pain) را، از هم تميز داده و بخاطر داشته باشيم که بيماريهای روانی نيز می توانند سندرم درد ايجاد کنند. به منظور نيل به اهداف فوق، در اين مقاله مروری بر نحوه انتقال تحريکات درد، واسطه های عصبی و عوامل فيزيولوژيک تعديل کننده درد بعمل می آيد. اميد است در مقاله بعدی مروری بر درمان درد داشته باشيم.