هدف از اين مطالعه، تعيين رابطه رفلاکس کليه های اصلی با ايجاد عفونت ادرار يا حمله حاد رد پيوند کليه می باشد. نوع مطالعه کوهورت آينده نگر و زمان انجام آن از تير ماه سال 1369 تا مهر ماه 1374 می باشد. هر بيمار مورد بررسی پس از عمل پيوند، بمدت يکماه از نظر وقوع عفونت ادراری و رد پيوند در دو گروه با رفلاکس و بدون رفلاکس پيگيری شد. تعداد کل افرادی که در طول اجرای اين پژوهش شرايط ورود به مطالعه را داشتند، 274 نفر بوده است که از اين تعداد 24 مورد در گروه با رفلاکس و 250 مورد در گروه بدون رفلاکس قرار گرفتند. دو گروه از نظر ساير خصوصيات مشابه بودند. خطر نسبی محاسبه شده برای تعيين نقش رفلاکس در ايجاد عفونت ادراری نشان می دهد که از لحاظ آماری بين دو گروه، اختلاف معنی داری وجود ندارد (RR=0.94 و CI=0.52-1.69). در خصوص ارتباط بين رفلاکس و ميزان وقوع حمله رد پيوند، خطر نسبی 1/82 بوده و دلالت بر اين دارد که در پيوند در گروه با رفلاکس، کمی بيش از گروه بدون رفلاکس است. (RR=1.82 و CI=2.95-1.12 و P<0.05). همچنين يافته های بدست آمده در اين مطالعه نشان داد که يک يا دو طرفه بودن رفلاکس، در ايجاد عفونت (RR=1 و CI=0.27-3.69) يا حمله رد پيوند (RR=1.5 و CI=0.44-5.09) نقشی ندارد. بنابراين وجود رفلاکس ممکن است به ميزان کمی يکی از عوامل موثر احتمالی رد پيوند باشد، اما بروز عفونت ادرار را، افزايش نمی دهد. در اين راستا توصيه می شود که مطالعات مشابه با حجم نمونه بيشتر انجام گردد.