اين بررسی يک مطالعه مقطعی بر روی بيماران ديابتی تيپ II می باشد که در فاصله زمانی 5 ساله 1370 الی 1375 بر روی بيماران مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان انجام شده است. از بيماران تحت پوشش 715 نفر با نمونه گيری سيستماتيک انتخاب شده و براساس متغيرهای سن، جنس، مدت ابتلا به ديابت، BMI، سطح سواد، مصرف دخانيات، پرفشاری خون، ميزان کلسترول و تريگليسريد سرم، قندخون ناشتا، رتينوپاتی ديابتی، بيماری ايسکميک قلب، پروتئينوری و نحوه درمان ديابت مورد مطالعه قرار گرفتند. شيوع ايسکمی در مردان 34/4% و در زنان 32/6% بوده است. تحليل به روش رگرسيون لوجستيک نشان داد که شيوع ايسکمی قلب در بيماران با افزايش سن، مقادير بالاتر BMI، پرفشاری خون، رتينوپاتی ديابتی و درمان با انسولين و قرصهای ضدديابت خوراکی ارتباط مستقيم دارد. نتيجه آنکه: 1) عوامل خطر گفته شده در بالا تا حدی توجيه کننده شيوع بالای ايسکمی قلب در بيماران می باشند، اگرچه نبايد تاثيرات ژنتيکی را نيز ناديده گرفت. 2) چون پرفشاری خون و BMI در بيماران قابل کنترل می باشند، با کنترل اين عوامل شانس ابتلا به ايسکمی قلبی کمتر خواهد شد، اگرچه اين عوامل الزاما علل اتيولوژيک در ايجاد ايسکمی قلب نيستند.