اين پژوهش يک مطالعه نيمه تجربی است که جهت بررسی و مقايسه تاثير دو روش مستقيم و غير مستقيم آموزش بهداشت بر آگاهی و نگرش دانشجويان پسر دانشگاه پيام نور مرکز سقز در زمينه ايدز در شهر سقز و در سال 1372 انجام گرفت. روش نمونه گيری در اين مطالعه، روش نمونه گيری تصادفی بوده و 106 نفر دانشجو از ميان 218 نفر جامعه آماری انتخاب و بطور تصادفی به دو گروه مساوی تقسيم شدند. گروه اول با استفاده از روش مستقيم آموزش بهداشت (سخنرانی همراه با وسايل آموزشی نوری ديداری) و گروه دوم با استفاده از روش غيرمستقيم آموزش بهداشت (خودآموز) تحت آموزش قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات در اين مطالعه پرسشنامه بوده که از چهار بخش (مشخصات عمومی، منابع کسب اطلاعات، آگاهی، نگرش) تشکيل شده بود. پس از انجام آزمون اوليه برنامه آموزشی طی سه هفته به اجرا درآمد و چهار هفته پس از اتمام برنامه آموزشی، آزمون ثانويه انجام شد. سپس اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از روشهای آماری تجزيه و تحليل گرديد. يافته های پژوهش نشان داد که در هر دو روش بين ميزان آگاهی و نگرش واحدهای مورد پژوهش در قبل و بعد از اجرای برنامه آموزشی تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنين يافته های پژوهش نشان داد که بين دو روش مستقيم و غير مستقيم از نظر تاثير بر افزايش ميزان آگاهی تفاوت معنی داری وجود ندارد، ولی از نظر نگرش تفاوت معنی دار بوده و روش مستقيم بيش از روش غيرمستقيم بر تغيير نگرش واحدهای مورد پژوهش تاثير داشته است.