مقدمه: تجويز بتامتازون به خانم های با ريسک زايمان زودرس در سرکوب آدرنال نقش دارد.

مواد و روش ها: اين مطالعه به شيوه ای مداخله ای (Interventional study) روی 25 زن باردار در معرض زايمان زودرس انجام شده است. در دو هفته متوالی دو کورس بتامتازون هربار دوازده ميلی گرم بتامتازون عضلانی و تکرار آن 24 ساعت بعد تزريق گرديد. يک هفته بعد از هر تزريق، تست ACTH انجام شد که تست اول بين سن حاملگی 31-30 هفته و بعدی يک هفته بعد تکرار شد. سطح کورتيزول پايه قبل از تزريق دوز اول بتامتازون و سپس هفته آينده قبل و 30 دقيقه بعد از انجام هر تست ACTH، اندازه گيری گرديد.

يافته ها: همه خانم های شرکت کننده باردار، کورتيزول پايه نرمال داشتند. سطح کورتيزول با هر تزريق بتامتازون از µg/dl 0.77±24.32 به µg/dl 1.73±7.33 (يک هفته بعد از کورس دوم بتامتازون) رسيد (P<0.0001). ميانگين کورتيزول بعد از تست ACTH همچنين از µg/dl 1.44±23.93 به µg/dl 2.69±19.53 کاهش يافت (P<0.007) (يک هفته بعد از کورس دوم بتامتازون) 3 خانم حامله يک هفته بعد از اولين کورس دچار ساپرس آدرنال شدند و 15 مورد بعد از کورس دوم سرکوب آدرنال را تجربه کردند. کورتيزول کمتر از 6µg/dl و هيچگونه علامتی دال بر حمله آديسون در قبل از بارداری يا حوالی زايمان رخ نداد.

بحث و نتيجه گيری: تجويز بتامتازون قبل از زايمان به خانم هايی که در معرض زايمان زودرس هستند سرکوب قابل اندازه گيری آدرنال ايجاد می کند و تعداد خانم هايی که آدرنال آنها سرکوب شده است با تکرار بتامتازون هفتگی افزايش می يابد.