مقدمه: پرفيوژن مجدد (رسيدن دوباره خون به بافت) آسيب اوليه حاصل از ايسکمی را بدليل توليد راديکال های آزاد شديدتر می کند. برای کاهش صدمات ناشی از ايسکمی-پرفيوژن مجدد لازم است راه کارهايی در نظر گرفته شود که يکی از آنها آماده سازی بافتی می باشد. بنابراين مدلی که بتوان از دوره های کوتاه مدت متناوب بستن و باز کردن سرخرگ کليوی (آماده سازی ايسکميک Ischemic pre-conditioning=IPC) جهت حفاظت عضو از اثرات متعاقب ايسکمی طولانی و پرفيوژن مجدد بر روی کليه موش صحرايی استفاده کرد، طراحی و برقرار شد.

مواد و روش ها: بدين منظور، 28 موش صحرايی نر بطور تصادفی و مساوی در 4 گروه تقسيم شدند: گروه کنترل (Sham-operated)، گروه ايسکمی-پرفيوژن مجدد (IR: Ischemia-reperfusion)، گروه آماده سازی بافتی ايسکميک (IPC) و گروه ايسکمی-پرفيوژن مجدد متعاقب آماده سازی ايسکميک (IPC-IR). آماده سازی ايسکميک (IPC) شامل بستن متناوب سرخرگ کليه برای 5 دقيقه و باز کردن آن برای 5 دقيقه، برای سه دوره می باشد. موثر بودن IPC با تعيين ميزان تغييرات ويتامين E بافت و پلاسمای خون وريد کليه بعنوان آنتی اکسيدان اندروژن پس از استخراج که بوسيله دستگاه HPLC اندازه گيری شد، مورد بررسی قرار گرفت.

يافته ها: نتايج حاصل از اين تحقيق نشان می دهد که مقدار ويتامين E بافت و پلاسمای وريد کليه در گروه IR نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری نشان می دهد (P<0.0001). درحاليکه مقدار اين ويتامين در هر دو بافت و پلاسمای وريدی کليوی بطور معنی داری در گروه IPC-IR بالاتر از گروه IR بوده است (P<0.0001)، وليکن نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی داری نشان نمی دهد.

نتيجه گيری و توصيه ها: در اين مطالعه، روش آماده سازی بافتی مانع از کاهش مقدار آنتی اکسيدان اندوژن (ويتامين E) در اثر ايسکمی بلندمدت متعاقب گرديد. پيشنهاد می شود که آماده سازی بافتی می تواند از جهاتی کليه را از ضايعات ناشی از ايسکمی-پرفيوژن مجدد حفظ کند.