با وجود اين که پشه‌های آنوفل نقش اصلی را در انتقال انگل‌های بيماری مالاريا دارند، اما نکات مبهم زيادی درباره بيولوژی انگل در بدن ناقل و همين‌طور اثر تعاملی آنها وجود دارد. يکی از اين عوامل که شايد به نوعی بتواند در مهار کردن سيکل انتقال تأثيرگذار باشد، وجود پروتئين‌های رسپتور می‌باشند که با اتصال به ملکولهای حاوی کربوهيدرات به عمل چسبيدن انگل به ديواره معده کمک خواهد کرد. هدف از اين مطالعه پيگيری سيکل اسپروگونی در بدن پشه و تأثير احتمالی برخی کربوهيدرات‌ها روی انگل و جلوگيری از اتصال آنها به ديواره معده و در نهايت انتقال توسط پشه‌ها می‌باشد.
روش بررسی: در اين مطالعه با آلوده کردن تجربی پشه‌های An. Stephensi mysorensis با انگل P.vivax (خون بيمار حاوی گامتوسيت) و خوراندن قندهای N- استيل گلوکــز آمين، N- استيل گالاکتوزآمين، آرابينوز، فيکوز، مانوز، لاکتوز و گالاکتوز، تأثير آنها روی سيکل اسپروگونی و احتمالاً عمل بازدارندگی آنها مورد بررسی قرار گرفت.
يافته‌ها: در پنج دقيقه اول پس از آلوده شدن پشه‌ها پديده اگزفلاژليشن (Exflagellation) مشاهده شد و پس از آن در زمانهای 20 ساعت و 8 تا 12 روز پس از آلودگی به ترتيب اووکينت، اووسيست و در نهايت اسپروزوئيت در معده و غده بزاقی پشه‌های آلوده مشاهده شد اين امر مؤيد آن است که سوش مذکور توانايی بالايی در انتقال پلاسموديوم ويواکس دارد، از طرفی در پشه‌هايی که با قندهای N- استيل گلوکــزآمين، آرابينوز، فيکوز و گالاکتوز آلوده شده بودند، اسپروزوئيت مشاهده و در قندهای فروکتوز، لاکتوز، مانوز وN- استيل گالاکتوز آمين آلودگی اسپروزوئيتی مشاهده نشد.
نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد در قندهايی که آلودگی پشه‌ها در آن صفر بوده، احتمالاً می‌توانسته اثر مهارکنندگی روی رشد انگل در مرحله اسپروگونی داشته باشد. با اين حال برای دستيابی به نتايجی بهتر و دقيق‌تر نياز به تحقيقات بيشتر می‌باشد و مطالعه فوق اولين گامی است که در اين زمينه برداشته شده است.