در سالهای اخير به دليل افزايش فاکتورهای مستعدکننده و افراد مبتلا به نقص سيستم ايمنی، عفونتهای فرصت طلب ناشی از گونه‌های کانديدا نيز افزايش قابل ملاحظه‌ای يافته است. گرچه کانديدا آلبيکنس به عنوان شايع‌ترين عامل کانديديازيس حائز اهميت می‌باشد ولی گونه‌های ديگر کانديدا از قبيل کانديدا پاراپسيلوزيس، کانديدا تروپيکاليس، کانديدا گلابراتا، کانديدا کروزه‌ای، کانديدا گيلرموندی و کانديدا کفاير نيز به دليل مقاومت در برابر داروهای ضد قارچی اهميت زيادی پيدا کرده‌اند، بنابراين بررسی و شناسايی گونه‌های کانديدای غير آلبيکنس مسبب کانديديازيس ضروری بوده و آزمايشگاههای تشخيص طبی نيز نيازمند افزايش قابليت‌های خود جهت تشخيص سريع اين مخمرها می‌باشند.
روش بررسی: در اين مطالعه مقطعی توصيفی از ضايعات بيماران مشکوک به کانديديازيس نمونه تهيه شد. آزمايش مستقيم و کشت بر روی نمونه های بيماران انجام گرفت. کلنی های مخمری جدا شده از بيماران با استفاده از روشهای مختلف تشخيصی از قبيل کشت بر روی کورن ميل آگار - توئين 80، کشت روی محيط کروم آگار و تست جذب قندها توسط کيت API 20C AUX تعيين هويت گرديدند.
يافته‌ها: از 304 کلنی مخمری جدا شده ، 204 مورد کانديدا آلبيکنس، 100 مورد کانديدهای غير آلبيکنس بودند. از کانديداهای غير آلبيکنس به ترتيب 35 % کانديدا پاراپسيلوزيس ، 32 % کانديدا تروپيکاليس ، 8 % کانديدا گلابراتا ، 8 % کانديدا کفاير ، 6 % کانديدا کروزه ای ، 3 % کانديدا گيلر موندی ، 3 % کانديدا فاماتا ، 3 % کانديدا لوزيتانيا ، 1 % کانديدا زيلانوئيدس و 1 % کانديدا هوميکولا تعيين هويت گرديدند که در بين آنها گونه پاراپسيلوزيس واجد بيشترين فراوانی بود . در اين بررسی نمونه های بالينی از ضايعات مختلف بدن تهيه شده بود که بيشترين تعداد نمونه با 59 مورد مربوط به عفونت ناخن بود.

نتيجه‌گيری: نتايج اين بررسی نشان می دهد که تشيخص نهائی و قطعی گونه های کانديدا فقط براساس ويژگی های فنوتيپی مختلف ممکن بوده و استفاده از يک تست به تنهائی برای اين منظور کافی نمی باشد. علاوه بر آن با توجه به اينکه حساسيت اين ارگانيسم ها در مقابل داروهای ضد قارچی متغير بوده و مشکلاتی را در درمان بيماران ايجاد می نمايد، لذا بررسی و ارزيابی حساسيت داروئی کليه کانديدا های غير آلبيکنس جدا شده از بيماران نسبت به داروهای ضد قارچی موجود در بازار داروئی ايران ضروری می باشد.