1385/5/10، جلد ۶۴، شماره ۸، صفحات ۶۸-۷۳
عنوان فارسی بررسی ارتباط بين بيماری کليه پلی کيستيک و ديابت پس از پيوند کليه
چکیده فارسی مقاله

بيماری پلی کيستيک کليوی اتوزومال غالب(Autosomal Dominant Polycystic Kidney Disaese, ADPKD )، يک بيماری شايع ارثی است، که با ايجاد و بزرگ شدن کيست های متعدد در هر دو کليه مشخص می شود و به صورت تيپيک تا دهه پنجم زندگی منجر به بيماری کليوی مرحله نهايی (End Stage Renal Disease = ESRD ) می گردد. ديابت پس از پيوند (Post-Transplant Diabetes Mellitus = PTDM)، يک عارضه شايع به دنبال پيوند ارگانهای مختلف با احتمال بروز %20-5/2، با کاهش طول عمر آلوگرافت و نيز طول عمر بيمار همراه است. در مطالعات محدودی PTDMدر بيماران مبتلا به ADPKD که تحت پيوند کليه قرار گرفته بودند بروز بيشتری داشته است. در اين مطالعه ما ارتباط بين ADPKD و PTDM را در بيماران خود مورد بررسی قرار داديم.
روش بررسی: در اين مطالعه آينده نگر 140 بيمار غير ديابتيک و غير سيگاری که پيوند موفق کليه داشتند (27 بيمار مبتلا به ADPKD و 113 بيمار غير مبتلا بهADPKD) ظرف مدت چهار سال مورد بررسی قرار گرفتند. هر دو گروه از لحاظ سن، جنس، شاخص توده بدنی، طول مدت دياليز قبل از پيوند و پروتکل درمانی ايمونوساپرسيو به دنبال پيوند مطابقت داده شدند. در اين مطالعه از تعريف انجمن ديابت کانادا ارائه شده در سال 2002 برای PTDM استفاده شد. بيماران برای يک سال پس از پيوند کليه مورد ارزيابی قرار گرفتند.
يافته‌ها: فراوانی ديابت پس از پيوند در گروه ADPKD، 1/11% و در گروه غير ADPKD، 3/13% بدست آمد که اختلاف معنی داری بين دو گروه وجود نداشت (P > 0.05). بروز PTDM در گروه مبتلا به ADPKD ارتباطی به جنس، سن، فشارخون بالا، مدت دياليز قبل از پيوند، شاخص توده بدنی و سطوح کراتينين سرم نداشت(P > 0.05).
نتيجه‌گيری: به نظر می رسد PTDM در بيماران پيوند کليه با ADPKD به عنوان علت نارسايی مرحله نهايی کليه ارتباطی ندارد.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله بيماري كليوي مرحله نهايي، ديابت پس از پيوند، بيماري پلي كيستيك كليوي اتوزومال غالب
عنوان انگلیسی Relationship Between ADPKD and Post-Renal Transplant Diabetes Mellitus
چکیده انگلیسی مقاله Background: Autosomal-dominant polycystic kidney disease (ADPKD), a common hereditary disease, is characterized by the progressive development and enlargement of multiple cysts in both kidneys, and typically resulting in end stage renal disease (ESRD) by the fifth decade of life. Post-transplant diabetes mellitus (PTDM), a common complication after transplantation with an incidence rate of 2.5-20%, is associated with poor graft and patient survival. In few studies, PTDM has been more frequent in ADPKD transplanted patients. In the present study, we investigated whether there is any association between PTDM and ADPKD in our patients.
Methods: In this prospective study, 140 non-diabetic and nonsmoker successfully transplanted patients (27 ADPKD and 113 non ADPKD patients) were enrolled during three years. Both groups were matched for age, sex, body mass index (BMI), duration of renal replacement therapy before transplantation and also immunosuppressive protocols after transplant. Post-transplant diabetes mellitus was defined as Clinical Practice Guidelines advocated by Canadian Diabetes Association. All patients were followed for 12 months.
Results: PTDM occurred in 11.1% of ADPKD patients and in 13.1% of control group which was statistically insignificant (P > 0.05). The development of PTDM in ADPKD group was not related to sex, age, and hypertension, duration of renal replacement therapy before transplantation, BMI and serum creatinine levels (P > 0.05).
Conclusion: Post-transplant diabetes mellitus appears not to be associated with autosomal-dominant polycystic kidney disease as an etiology of end stage renal disease.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله ESRD, PTDM, ADPKD
نویسندگان مقاله 25430---25431---25432---25433---25434---25435---25436---25437---
نشانی اینترنتی http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-913&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات