1381/1/12، جلد ۶۰، شماره ۱، صفحات ۲۵-۳۰
عنوان فارسی بررسی اثر پيلوکارپين در پيشگيری از خشکی دهان ناشی از راديوتراپی سر و گردن
چکیده فارسی مقاله مقدمه: خشکی دهان يکی از عوارض شايع راديوتراپی ناحيه سر و گردن است. پيلوکارپين برای درمان اين مشکل در مرحله مزمن آن مورد تاييد قرار گرفته است، اما استفاده همزمان آن با راديوتراپی نيز می تواند برای پيشگيری يا کاهش خشکی دهان بدنبال راديوتراپی مفيد باشد. به همين دليل بر آن شديم که بوسيله يک کارآزمايی بالينی، اين فرضيه را مورد آزمون قرار دهيم.
مواد و روشها: در اين کارآزمايی بيماران 70-18 ساله ای که راديوتراپی سر و گردن برای آنها در نظر گرفته شده و هر دو پاروتيد در فيلد درمان قرار می گرفت وارد طرح شدند. افرادی که منع طبی برای مصرف پيلوکارپين داشتند از طرح خارج شدند. بيماران به دو گروه دريافت کننده پيلوکارپين با مقدار 5 ميلی گرم 3 بار در روز يا پلاسبو بصورت دو سوکور تصادفی تقسيم گرديدند. دارو يا دارونما از شروع راديوتراپی تا 3 ماه بعد از آن تجويز گرديد. سطح سرمی پيلوکارپين بصورت تصادفی در چند مورد از هر دو گروه با روش کروماتوگرافی پرفشار (HPLC) کنترل شد. پس از 6 ماه از پايان راديوتراپی، خشکی سابژکتيو دهان بوسيله تکميل پرسشنامه ای از نوع Visual Analog Scale توسط بيمار تعيين گرديد و نيز خشکی ابژکتيو دهان بر اساس سيستم درجه بندی خشکی دهان بوسيله دو پژوهشگر بصورت جداگانه اندازه گيری شد.
يافته ها: در مجموع تعداد 60 بيمار به دو گروه پيلوکارپين (31 نفر) و پلاسبو) 19 نفر) تقسيم شدند. بيشتر اين بيماران مبتلا به کارسينوم نازوفارنکس بودند. دوز متوسط پاروتيد 5818 سانتی گری بود. سطح سرمی متوسط دارو 14.65 نانوگرم در ميلی ليتر بود. هيچ عارضه جانبی جدی در اين طرح مشاهده نشد. 39 بيمار از نظر خشکی دهان مورد بررسی قرار گرفتند که 18 بيمار در گروه پيلوکارپين و 21 بيمار در گروه پلاسبو بودند. 9 بيمار فوت کرده و 12 بيمار نيز جهت انجام ارزيابی مراجعه نکردند. ميانگين خشکی سابژکتيو دهان 40.3 ميلی متر در گروه پيلوکارپين و 57 ميلی متر در گروه پلاسبو بود(P=0.02) ميانگين خشکی ابژکتيو دهان در گروه پيلورکارپين 2.2 و در گروه پلاسبو 2.6 بود (P=0.01)همبستگی خشکی دهان سابژکتيو و ابژکتيو با ضريب همبستگی 0.626 در سطح 0.01 قابل ملاحظه بود. سن و دوز پاروتيد تاثير قابل ملاحظه ای روی خشکی دهان نداشت.
نتيجه گيری و توصيه ها: پيلوکارپين در مطالعه ما سطح سرمی استاندارد ايجاد نمود و عارضه جانبی جدی مشاهده نشد. در مقايسه با پلاسبو مصرف همزمان پيلوکارپين با راديوتراپی می تواند منجر به کاهش خشکی دهان ناشی از راديوتراپی گردد.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی A Randomized, Double-Blind, Trial Of Pilocarpine With Head And Neck Irradiation For Prevention Of Radiation-Induced Xerostomia
چکیده انگلیسی مقاله Xerostomia is one of the disturbing side-effects of the radiotherapy to the head and neck region. Pilocarpine has been approved for the treatment;of this condition in the chronic phase, but its use concurrent with radiation could also be beneficial for prevention or reducing the subsequent radiation-induced xerostomia. We undertook to test this hypothesis in a clinical trial.
Materials and Methods: All 18- to 70-year old patients who were to be irradiated to the head and neck, with both parotid glands in the radiation fields, were eligible for this study. Patients with any medical contraindications for pilocarpine were excluded. Randomization was performed at the start of radiotherapy to either pilocarpine 5 mg three times daily or placebo in a double-blind setting. The drug was started with irradiation and continued until 3 months after the end of radiotherapy. Serum pilocapine levels were measured in a randomly selected number of patients by high-pressure liquid chromatography (HPCL). Xerostomia was evaluated about 6 months after the end of radiation by an analog-scale questionnaire, and the objective grading of xerostomia was recorded by two separate observers.
Results: A total number of 60 patients were randomized into the trial (31 pilocarpine, 29 placebo), mostly with nasopharyngeal carcinomas. Mean parotid dose was 5, 818 cGy. Mean pilocarpine serum level was 14.65 ng/ml. No serous side-effect was observed. Thirty-nine patients were analyzed for xerostomia at a median time of 7 months after radiotherapy, 18 in pilocarpine and 21 in placebo groups (9 patients died and 12 patients did not come back for xerostomia evaluation). Mean subjective xerostomia was 40.3 mm in the pilocarpine group and 57 mm in the placebo group (p= 0.02). Also mean objective xerostomia grade was 2.2 in the pilocarpine group and 2.6 in the placebo group (p= 0.01). Subjective and objective xerostomia results were positively correlated (level 0.01). Age and the parotid dose did not have a significant effect on xerostomia.
Conclusion: Pilocarpine as prescribed in our trial produced the standard serum level required, and no serious side-effect. Compared to polacebo, pilocarpine used with radiotherapy could lead to a diminishment of subsequent radiation-induced xerostomia.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Pilocarpine,Radiation-induced
نویسندگان مقاله 25486---25487---
نشانی اینترنتی http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1277&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات