از آنجايی که حاملگی يک محرک برای غده تيروئيد محسوب می گردد تا بتواند برای تکامل مغز جنين، هورمون تيروکسين و يد کافی را تامين سازد و از طرف ديگر کمبود يد در سه ماهه اول حاملگی، باعث بروز اختلال در تکامل سيستم اعصاب مرکزی جنين می شود، که منجر به کوچک شدن مغز و پيدايش نرونهای کمتر با طول کوتاهتر می گردد، اين مطالعه بر روی مادران و نوزادان، اين دو گروه مستعد به کمبود يد به صورت مقطعی انجام شد. دو گروه خانم حامله شامل 38 نفر بدون گواتر و 34 نفر با درجه گواتر Ib و II برحسب تقسيم بندی سازمان بهداشت جهانی انتخاب شدند. همه از نمک يددار استفاده می کردند و همه زايمانها بصورت طبيعی واژينال انجام شده بود. نسبت کراتينين (گرم)/يد (µg/dl) آنها قبل از زايمان و نيز از نوزادانشان تا يک هفته بعد از تولد اندازه گيری شد و سپس دو گروه با هم مقايسه شدند. در تمام موارد دفع ادراری يد در نوزادان بيش از مادر بود، حتی در 5 مادر که نسبت کراتينين/يد کمتر از 50 داشتند، دفع ادراری يد نوزادان بصورت قابل ملاحظه ای بالاتر از مادران بود، که می تواند بعلت کليرانس زياد ادراری يد از کليه کاملا تکامل نيافته نوزاد باشد. اختلاف قابل ملاحظه ای در وزن، قد و دور سر نوزادان دو گروه مشاهده نشد و هيچيک از نوزادان علائم هيپوتيروئيدی نداشتند. بنابراين بنظر نمی رسد دفع ادراری يد که معيار قابل قبولی برای دستيابی فرد به يد کافی می باشد، در دوره نوزادی حساس و قابل اعتماد باشد. بنابراين لزوم غربالگری هيپوتيروئيدی در دوره نوزادی و پيگيری خانم های حامله در دوره حاملگی از نظر وضعيت تيروئيد، پيدايش يا بزرگتر شدن گواتر، بخصوص در مناطق آندميک کمبود يد، بيش از پيش احساس می شود. جديدا از غربالگری هيپوتيروئيدی نوزادان بعنوان يک معيار ارزشمند و حساس برای پی بردن به کمبود يد در جامعه استفاده می شود.